شمارهٔ ۱۷۰ - آرزوی محال

برداشت: اگر زبان آزاد بود، کار آزادگان نیز به آسانی انجام می‌شد.

برداشت: اگر در مورد موضوعات پایین و بی‌ارزش سخن بگویی، مردم بی‌ارزش و پست تو را نادیده می‌گیرند و به تو توجهی نخواهند کرد.

برداشت: اگر علم و دانش تو بی‌ارزش باشد، چه فایده‌ای دارد؟ و اگر نادانی و جهالت در تو گران‌بهاتر باشد، چه سودی دارد؟

برداشت: اگر واقعیت‌های پنهان برای مردم جهان روشن و مشخص می‌شد، چه اتفاقی برای تو می‌افتاد؟

برداشت: تا وقتی که نادان به خاطر جهل و دل تیره‌اش شرمنده و خجالت‌زده در مقابل دیگران باشد.

برداشت: چه بر سرت آمد که اگر دل خردمندان از مشکلات زمان در امان بود، تو در این وضعیت هستی؟

برداشت: اگر کسی به واسطه دانش خود به مقام و بزرگی برسد، نشان می‌دهد که او به اندازه‌ای دانا است که می‌تواند سرش را به آسمان برساند.

برداشت: اگر روح آزادگی در انسان بیشتر باشد، عمر او مانند عمر مردان آزاده، برای همیشه و جاودانه خواهد بود.

برداشت: کاش هر سال، ما به بررسی و ارزیابی رفتار و اخلاق مردم می‌پرداختیم.

برداشت: کسی که خوبی و فضیلت او را هدایت می‌کند، به راحتی می‌تواند از خطرات و چالش‌ها عبور کند و در امان بماند.

برداشت: کسی که به طور طبیعی دارای خوی و رفتار بدی باشد، نشانه‌ای از آن در چهره‌اش نمایان است.

برداشت: ای کاش زبان دروغ و تهمت مانند سگی که از پشت سر به کسی حمله می‌کند، همیشه در پی آن بود.

برداشت: تو ای ستمکار، همچون گرازی که از دهنش آبی نمی‌ریزد، در رذالت و پستی قرار داری.