شمارهٔ ۱۶۵ - آسمان پیما

برداشت: ای پرنده‌ ای که در آسمان پرواز می‌کنی، از روی بام آسمانت دور نشو و در جای خود باقی بمان.

برداشت: تو همان کسی هستی که پیش از این گفته‌اند، که هما نشانه‌ای از جانب خداوند است.

برداشت: در این بیت، اشاره به زیبایی و لطافت یک دختر است که مانند ابر یا غباری لطیف و دلنواز به نظر می‌رسد. در ضمن، زیبایی او به قدری است که می‌توان آن را با رنگ سیاه عمیق شب مقایسه کرد، به طوری که وجودش در دل‌جایی خاص و زیبا قرار داده شده است.

برداشت: سایهٔ تو بر سر ما افتاده و این سایه برای ما بسیار خوشایند و مبارک است، مانند شکوه و جلال پرنده‌ای بزرگ.