شمارهٔ ۱۵۹ - در تهدید و تقاضا

برداشت: ای آسمان با مقام والا و سلطنت عالی‌قدر که هیچ کس در دنیا مانند تو پیدا نمی‌شود.

برداشت: خورشید و این نور و ظهورش همچون شمعی است که ایوان تو به آن روشنایی و زیبایی می‌بخشد. پروانگان به دور آن می‌چرخند و از نورش بهره‌مند می‌شوند.

برداشت: با وجود این که آسمان به بلندی خود، چرخش می‌کند، اما کاخ افتخارت نیز در کنار آن قرار دارد.

برداشت: یک کاخ زیبا به همراه تمام جلال و شکوهش به پای درگاه تو و به شمار تو یک خانه ساده است.

برداشت: حرفی دارم که اکنون می‌خواهم با تو بزنم، شاید خودت هم فکر کنی که این فقط یک داستان خیالی است.

برداشت: اگر بخواهم حال خود را برای همه توصیف کنم، چنانچه که در کنار تو احساس غریبگی می‌کنم.

برداشت: پدرم انسان صبوری بود که برای بردن روح من از این دنیای خراب، دلش می‌خواست مرا به بهشت ببرد.

برداشت: من اکنون نشانه‌ای از او هستم، جوان و سرزنده، اما از تجربه‌های سالخوردگی او بهره‌مندم.

برداشت: به خدا سوگند، من از ستایش کسی خالی نیستم و به خدا سوگند از طعنه و کنایه به کسی ترسی ندارم.

برداشت: ستارهٔ روح بلند من بر قله‌های هفت آسمان تابیده و شش منزل را روشن کرده است.

برداشت: من کمی عقل دارم و به همین خاطر مانند دیگران که دیوانه‌اند نیستم.

برداشت: اگر بخواهم به زبان ساده بیان کنم، داشتن زیاد چیز خوبی نیست؛ زیرا برای من، که دل‌تنگ و حساس هستم، حتی بدون داشتن نیز احساس بهتری دارم.

برداشت: در روز، تو در میان مردم و در بازار حضور نداری و شب، در خانه نیز آشکار نیستی.

برداشت: مدتی است که به من می‌گویند تحمل کن و از زندگی و مشکلات پیوسته‌ام خسته شده‌ام. این بار سنگین را که بر دوش دارم، تا کی باید تحمل کنم؟

برداشت: می‌ترسم به خاطر ناامیدی از وفای تو، روزگار به هم بریزد و تو در نهایت به هدف خود نرسی.

برداشت: آن دم بگویم: «به کجا می‌روی مشدی؟» تو بگویی: «به تهران می‌روم.»

برداشت: به من بگو آیا مایحتاج زندگی‌ام را فراهم می‌کنی یا نه، حقیقت را بگو.

برداشت: من این درخواست را برای تو می‌سرایم و نمی‌دانم باید درباره‌ی آن دیگر نیز چیزی بگویم یا نه.