شمارهٔ ۱۵۴ - نی و بلوط

برداشت: با نی گفت که ای بلوط، به تو باید شرم کرد از آن جسم نازک و ظاهر ساده‌ات.

برداشت: از سرنوشت و زمانه شکایت کن تا بفهمی چرا به این شکل به دنیا آمده‌ای.

برداشت: به من نگاه کن که بدنم مانند کوهی است که در برابر وقایع و مشکلات ایستاده است.

برداشت: دهقان بار من را بر دوش چارپایان و پشت کالسکه می‌برد.

برداشت: شخصی با خودبزرگ‌بینی و خودخواهی بسیار، همچون کسی که از نشئه‌ی شراب به سر می‌برد، فریاد می‌زند.

برداشت: نی گفت که از میان صد ثروتمند فرزانه، فردی ناتوان و ضعیف که به زمین افتاده، از همه بهتر است.

برداشت: من خود مثل نی هستم و از نبودن خود سپاسگزارم و از سختی‌ها بی‌نیازی می‌جویم.

برداشت: ناگهان بادی شدید شروع به وزیدن کرد و نی آماده شد.

برداشت: نی در حال خم شدن است و به خاک سجده می‌کند، مانند سجده‌ای که زاهدان بر روی سجاده انجام می‌دهند.

برداشت: استاد بلوط در برابر باد، مانند دیوی که دست و پاهایش به زنجیر است، مقاومت می‌کند.

برداشت: در پی حمله‌ی شدید باد، به زمین افتاد و از دست خود خارج شد.

برداشت: حالت بخت و اقبال بد بود و جانش از دست رفت. او در حالتی ناتوان، دهانش را بسته بود و از شدت ناراحتی و ناامیدی، چشم‌هایش را به حالت حیرت باز کرده بود.

برداشت: چشیدیم که پس از مدتی که باد متوقف شده، نی و درخت بلوط به زمین افتاده‌اند.