شمارهٔ ۱۵۳ - در مرثیه و تاریخ فوت ملک‌الشعرا صبوری

برداشت: به دل گفتم چرا شاد نیستی و به غم دچار شده‌ای؟ دل پاسخ داد که من بعد از صبر و تحمل نمی‌توانم از شادی انتظار داشته باشم.

برداشت: گفتم از دل و جان بعد از او چه می‌خواهی، او پاسخ داد که از جان و دل چیزی غیر از رنج و زحمت مخواه.

برداشت: به او گفتم چه چیزی موجب شد که این‌همه غمگین شوی، او پاسخ داد: "فقط خدا می‌داند و از من نپرس."

برداشت: گفتم که دوران، قامت مرا خم کرده است. او پاسخ داد که از دوران جز ستم و درد نخواهی دید.

برداشت: از روزگار چه انتظاری باید داشته باشم؟ گفت: دیگر از درخت صنوبر خرما نخواهی دید.

برداشت: گفتم آیا به خاطر فضل و ادب مشکلی پیش آمده است؟ او گفت دیگر نشانه‌ای از فضل و ادب نخواهی دید.

برداشت: گفتم آیا روز و شبش شبیه هم نیست؟ گفت: از روز و شب دیگه مشابهی نخواهی دید.

برداشت: گفتم آیا از باغ خرد چیزی خوشبو و دلپذیر پیدا نمی‌شود؟ او پاسخ داد که جز چوب و هیزم از باغ خرد چیزی نمی‌توان انتظار داشت.

برداشت: گفتم چطور او به عنوان پادشاه شاعران شناخته شد؟ او پاسخ داد: تنها حقیقت را بگو و از این عنوان چیزی جز واقعیت نخواه.

برداشت: گفتم آیا چه کسی ستایش‌گر و مداح سلطان دین رضا است؟ گفت بله، اما فقط از او انتساب و نسبت خواهی کرد.

برداشت: گفتم آیا در روز قیامت کسی هست که به ما کمک کند؟ پاسخ داد: جز محمد و اهل بیت او، به دنبال هیچ چیز دیگری نباش.

برداشت: گفتم که از داستان زندگی‌اش چیزی بگو، او پاسخ داد: «بعد از صبر و تحمل، از دل شادمانی توقع نداشته باش.»