شمارهٔ ۱۲۸

این شعر بیانگر دلتنگی و رنج شاعر از عشق و دوران کودکی‌اش است. او به یاد می‌آورد که چگونه زیبارویان به او ستم کرده‌اند و از زمان کوچکی به خاطر دردهای عشق و جدایی رنج می‌کشد. او احساس می‌کند که این تلخی‌ها از زمانی شروع شده که مادرش به او شیر نداد و این باعث شد تا طعم تلخ عشق را تجربه کند.