شمارهٔ ۱۲۵ - وزیر بی پول

شاعر در این شعر به بیان احساساتش نسبت به مقام و ثروت می‌پردازد. او به عنوان یکی از وزیران، در حالی که در نزدیکی قدرت قرار دارد، اعتراف می‌کند که هیچ ثروتی ندارد و تنها به مقام صدارت خود افتخار می‌کند. او به این نکته اشاره می‌کند که احترام و اعتبار در میان مردم بیشتر به خاطر ثروت است، اما او به وضوح اعلام می‌کند که به جمع‌آوری پول و دارایی اهمیت نمی‌دهد و در عین فقر، به باورهای معنوی‌اش پایبند است. در نهایت، او با بقیه وزرا مقایسه می‌کند و می‌گوید که تنها چیزی که دارد مقام خود است و نه ثروت.