شمارهٔ ۱۱۵ - ضلال مبین

برداشت: در بصره دختری را دیدم که زیبایی‌اش شهر را روشن کرده و نوری خاص به آن بخشیده است.

برداشت: در مدرسه‌ای در حضور رئیس شهر، فردی در حال تلاوت قرآن است و رئیس نیز به زیبایی و جذابیت او مجذوب شده و دلش را تسخیر کرده است.

برداشت: شیخ به او درس گمراهی می‌داد و او نیز در حال پیشرفت به کمال خود بود.

برداشت: دختر جرأت نداشت که با آن دهان کوچک و شبیه به غنچه، حرفی درباره حرف ضاد بزند.

برداشت: شیخ به واسطه‌ی دلالی که پیامش را به وضوح بیان می‌کرد، پاسخ می‌داد و شیخ هم بارها سخنان خود را تکرار می‌کرد.

برداشت: به شیخ گفتم که راه اشتباه را این‌قدر نپیمای، زیرا این جوان از خیال خود دست نخواهد کشید.

برداشت: بهتر این بود که هر دوی شما در راه خود باقی بمانید و او به کار خود ادامه دهد و تو هم در اشتباهات و گمراهی‌های خود بمانی.