ای بزرگان به من جواب دهید
کاخر این ملک راکه دارد پاس
دربارهٔ این سروده
در این شعر، شاعر به درد و رنج مردم کشورش اشاره میکند و از بزرگان و حکمرانان میپرسد که چه کسی مسئول حال خراب کشور است. او از بیپولی و ناتوانی اجتماعی و اقتصادی سخن میگوید و اشاره میکند که پس از سالها تلاش، هنوز در وضعیت نامناسبی قرار دارند. شاعر اختلافات و نفاقهای موجود در جامعه را بیان میکند و میگوید که همه مردم در یک وضعیت مشابه گرفتار هستند، مانند یک بستر مشترک که همگی در آن زندگی میکنند. او به ناامیدی و خستگی ناشی از درگیریها و نگرانیهای اجتماعی اشاره میکند و در نهایت بر وحدت و همبستگی مردم در برابر مشکلات تأکید میکند.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
ای هژیران ری به من گویید
کیست مسئول این خرابه اساس
از پس هجده سال سعی هنوز
صید فقریم و بستهٔ افلاس
چشم بسته بریده ره شب و روز
باز بر جای، همچو گاو خراس
ما به کریاس در به جنگ و جدل
دشمنان سرکشیده در کریاس
جنگ و غوغای ما بدان ماند
با چنین حال و با چنین احساس
که ز غفلت به مغزهم کوبند
در تک چاه چند تن کناس
اهرمن داسی از نفاق بهدست
همه گردن نهادهایم به داس
همه ماریم و چرخ، مارافسای
همه موریم و بخت، لغزان طاس
آن، همی نالد از خواص القوم
این همی موید از عوام الناس
آن، همه خلق را کند تکفیر
از سر شک و شبهه و وسواس
این، همه قوم را نماید هو
از سر نفی صرف و ضعف حواس
آن یکی شرم مردم دیندار
این دگر ننگ مردم حساس
قلب از این گفتگو شود مجروح
مغز از این ماجرا کند آماس
اگر این احمر است و آن ابیض
وگر این کنگر است و آن ریواس
همه هستیم بنت یک وادی
همه هستیم نسج یک کرباس