شمارهٔ ۶۴ - از یک مضمون عربی

این بیت بیانگر احساس عمیق تنهایی و تغییرات درونی شاعر است. او از دگرگونی در روابط خود با دیگران صحبت می‌کند و نشان می‌دهد که چگونه با گذشت زمان، تبدیل به شخصیتی سرد و بی‌احساس (سنگ) شده، در حالی که در عین حال هنوز حساسیت و آسیب‌پذیری (شیشه) را در خود حفظ کرده است. این تضاد نشان‌دهنده پیچیدگی احساسات انسانی است.