شمارهٔ ۵۶ - در مرثیهٔ عشقی

در این اشعار، شاعر به زیبایی و شگفتی عشق در آغاز زندگی اشاره می‌کند که به‌دست دشمنی از بین می‌رود. این عشق و نور آرزو که یک‌زمان درخشان بود، حالا به خاموشی گراییده و از میان رفته است. همچنین اشاره می‌شود که شاعر و شعرش نیز تازه و نو بوده‌اند، اما با رفتن شاعر، این شعر و تازگی‌اش نیز نابود شده‌اند.