شمارهٔ ۵۰ - قطعه

برداشت: انسان به خاطر حرص و طمعی که دارد، به قدری به دنیا وابسته شده که حتی از خاک قبر مردگان نیز بیزار نیست و هر روز به دنبال چیزهای جدید و لذت‌های تازه می‌گردد.

برداشت: سنگ قبر عاشق، نشانه‌ای از بی‌عدالتی و نامرادی است. ای کاش هیچ‌کس این سنگ را از بیخ و بُن برنمی‌داشت.

برداشت: بهتر بود از میان سیصد بار گفتن "الحمد لله"، فقط بگوییم "او خدا است"؛ زیرا دل‌های ما با اخلاص واقعی، به حقیقت سپرده شده است.

برداشت: ما انسان‌ها از جنس خاک هستیم و این خاک، مادر ما به حساب می‌آید، زیرا ما را در دامن خود می‌پروراند و به ما زندگی می‌بخشد.

برداشت: اشک‌های عشق و حسرتی که از چشم عاشق می‌ریزد، پاداشی دارد؛ مانند ابری که پس از مرگ، بر خاک او می‌بارد.

برداشت: ما در دل از اطاعت خدا بذر تازه‌ای کاشته‌ایم، امید داریم که گل زیبای جدیدی از این خاک شکوفا شود.