شمارهٔ ۴ - در مرثیه و مادهٔ تاریخ فوت پدر

برداشت: این بیت به این معناست که در برابر مشکلات و فتنه‌هایی که از بالا به ما می‌رسد، صبوری‌مان تحت فشار قرار گرفته و ممکن است از دست برود. به عبارت دیگر، ما در مقابل چالش‌های زندگی باید صبوری خود را حفظ کنیم، حتی اگر شرایط دشوار باشد.

برداشت: ای کاش دل آگاه و ذهن دانا، غم و اندوه ما را درک کند و از درد و رنج ما مطلع شود.

برداشت: صبوری و شکیبایی آن پادشاه شاعران طوس گذشته است و حالا دل سرشار از شادی و سرور ما به خانقاه غم منتقل شده است.

برداشت: بدن من از غم دوری و جدایی او سوخته است، اما نمی‌دانم او چگونه به دوری و جدایی ما زندگی می‌کند.

برداشت: چشم ما که به نور بیناست، حالا دیگر نمی‌تواند آن را ببیند و افسوس و ناله می‌کنیم که واقعیت از دست ما دور شده و ما در تاریکی مانده‌ایم.

برداشت: بهار با دل ناراحتش می‌گفت که وجودش، همچون یک جمله‌ای مهم، به تاریخ زندگی‌اش وابسته است.

برداشت: سری از دل بلند شد و این‌گونه شعری سرود. وقتی صبوری ما به پایان رسید، صبوری او هم تمام شد.