شمارهٔ ۲ - کریم و لئیم

این شعر به این نکته اشاره دارد که ارزش واقعی چیزها به ذات آنهاست و نه به ظواهرشان. حتی اگر یک موجود بی‌ارزش (مثل خر) را با زر و سیم بپوشانیم، ارزش آن تغییر نمی‌کند. به همین ترتیب، گنج‌های قیمتی نیز به تنهایی ارزشمند نیستند اگر کسی که آنها را دارد (لییم) خود فاقد ارزش انسانی و اخلاقی باشد. بنابراین، ارزش واقعی در بخشندگی و نیکوکاری (کریم) نهفته است، نه در دارایی‌های مادی.