شمارهٔ ۱۰۰

این شعر از شاعر معروف ایرانی، حافظ، به بیان احساساتی عمیق و پرسش‌هایی از معشوق می‌پردازد. گوینده از صبا (باد) می‌خواهد به او بگوید که چه هدفی دارد و از دل پریشان او چه می‌خواهد. او در حیرت است که معشوقه‌اش چطور می‌تواند دل او را ببرد و از درد و رنجی که به او وارد می‌آورد، بی‌خبر است. گوینده در ادامه اشاره می‌کند که دیگر چیزی جز یک آشیانه برای بلبلان در دلش نمانده و از صبا می‌پرسد که از گلستان قلب او چه می‌خواهد، در انتها نیز بیان می‌کند که تنها گل‌های خندان در دل او باقی مانده است. شعر به نوعی نشان‌دهنده حس ناامیدی، تردید و yearning (اشتیاق) نسبت به عشق و معشوق است.