شمارهٔ ۹۲

برداشت: شمع در حال چرخش می‌گفت، پروانه‌ای را که به خاطر این آشناها سوختم، خوشا به حال بیگانگان.

برداشت: بلبل به خاطر عشق به گل و پروانه به خاطر آرزوی روشنایی شمع، هر کدام به نوعی در غم شدیدی می‌سوزند.

برداشت: اگر دل من دچار خط و خش شود، تو مرا سرزنش نکن، چرا که پرنده‌ای هستم که به جایی می‌روم که در آنجا آب و دانه‌ای وجود دارد.

برداشت: تا زمانی که نگویی که در عشق بی‌پروا نیستم، در برابر تو مانند شمع می‌سوزم، اگر به من اجازه دهی که پروانه‌ات باشم.

برداشت: پادشاه را خوشی و سرزندگی مهم است، مگر اینکه یک گدای در گوشه‌ای از ویرانه جان خود را ببازد.

برداشت: کسی که خانه‌اش خراب شده و ویران است، دیگر چه غمی دارد؟ او که دیگر جایی برای سکونت ندارد. بهتر است از صاحب‌خانه‌ای که هنوز خانه دارد، درباره این موضوع بپرسی و اطلاعات بیشتری بگیری.

برداشت: عاقل‌ها روزی دست و پای خود را به زنجیری دیگر می‌بندند اگر روزی زنجیرهای قبلی پاره شود، دیوانه‌ای پیدا خواهد شد.

برداشت: این دیوانگی فقط مختص مجنون نیست؛ بهار نیز به ما نشان می‌دهد که داستانی افسانه‌ای در جهان شکل خواهد گرفت.