شمارهٔ ۸۷

برداشت: نگاه تو از دل من بیشتر درد و غم می‌آفریند یا موهای پریشان تو ذهن مرا بیشتر در هم می‌ریزد؟

برداشت: رنگ لعل محبوب من از لاله و شراب و عقیق سرخ‌تر است، یا زیبایی او از پری و حوری و دلدارم زیباتر است.

برداشت: کامی که عاشق در دل دارد، تلخ‌تر از این است که یا صبر کند، یا از زبان تو بگوید؛ زیرا وصال دلبر زیبا، بهتر از عشق و اعمال من خواهد بود.

برداشت: نقد من یا به خاطر زلف توست که سیاه و تیره است، یا به خاطر شب جدایی که وصال تو را دشوار کرده است. در نهایت، یا دل من را ناکام گذاشته یا کار من را به هم ریخته است.

برداشت: دوستت، به اندازه‌ی یک نقطه یا یک سیمرغ افسانه‌ای، غیرواقعی و خیالی است؛ و حقیقت یا نشانه‌های من هم به اندازه‌ی کیمیا، پنهان و دور از دسترس‌اند.

برداشت: آیا سنگ آهن از دل بی‌رحم تو سخت‌تر است؟ آیا خواب نرگس تو از این دل بیمار من غمناک‌تر است؟

برداشت: آیا کمر من بیشتر خم شده است یا اینکه بازیگوشی‌های تو نیز بیشتر شده؟ ناله‌های من از درد بیشتر است یا شمایل زیبا و محجوب تو؟

برداشت: آیا نور خورشید و ماه روشن‌تر از چهره توست؟ آیا صبح وصال زیباتر از غروب جدایی است؟ یا آیا بخت شوم من بدتر از همه این‌هاست؟

برداشت: آیا شانس و اقبال من در دیدن تو بیشتر از خوشبختی دیگران است؟ آیا قامت تو از همه زیبا‌تر است یا اینکه صحبت‌های من جذاب‌تر از همه چیز است؟

برداشت: ای کاش محبت و لطف دوست همچون لعل و گوهر روح‌افزایی باشد، و نه خشم شاه که سوزاننده است؛ همچنین آه و ناله من مانند آتش‌افروزی باشد که شعله‌ور می‌کند.

برداشت: در سرودن غزل، بهار هنرمندتر است یا کسی که گفت: «روزگار یا زلف تو به هم ریخته‌تر است یا کار من»؟