شمارهٔ ۶۵

برداشت: من نمی‌گویم که مرا از زندان رها کنید، یا حتی نمی‌خواهم قفسم را به جایی زیبا ببرند و دلم را شاد کنند.

برداشت: فصل گلستان در حال سپری شدن است، ای دوستان برای خدا کمی در باغی جمع شوید و مرا به یاد بیاورید.

برداشت: ای بلبلان! گل سرخ به باغ آمد، به خاطر خوشامدش همه با شادی فریاد بزنید.

برداشت: به یاد این پرنده‌ای که در قفس اسیر شده، ای پرندگان، هنگامی که زیبایی گل و لاله و شمشاد را می‌نگرید، به حال او نیز بیندیشید.

برداشت: هر کسی که از شما پرنده‌ای را در قفس نگه داشته، آن را آزاد کند و در باغی به یاد من رها سازد.

برداشت: اگر آشیانه‌ام بسوزد، نگران نباشید. به آن فکر کنید که خانه‌ی صیاد ویران می‌شود.

برداشت: اگر شمع به خاطر وزش باد نابود شد، نباید تعجب کنید. زیرا یاد پروانه و وجود آن نیز به سادگی در حال از بین رفتن است.

برداشت: کوه بیستون در مسیر شما قرار دارد، پس نگذارید خبری از شیرین باعث ناراحتی و اندوه دل فرهاد شود.

برداشت: در این جهان، ظلم و ستم باعث می‌شود عمر جوانان به سرعت بگذرد. ای بزرگواران وطن، برای خداوند لطف کنید و از این وضعیت جلوگیری نمایید.

برداشت: اگر به خاطر ظلم و ستم شما، خانه‌ی یک مورچه ویران شود، بعید است که خانه‌ی خودتان را آباد کنید.

برداشت: اگر در گوشهٔ ویرانهٔ زندان، بهار و آزادی را به خوشی و شکرگزاری بپذیریم، آن وقت آنچه خدا به ما عطا کرده است را ارزشمندتر می‌دانیم.