شمارهٔ ۶۴

برداشت: ما از جانب خود وفا و محبت نمی‌توانیم نشان دهیم و از طرف یار نیز جز بی‌وفایی و آسیب نمی‌توان انتظار داشت.

برداشت: دلبر چه مصیبتی دارد که هیچ‌گاه به من مبتلا نمی‌شود؟

برداشت: این یک دعا یا دعاخوانی است که به نوعی محافظت و سرپناهی را از بلاها و مشکلات جلب می‌کند. به عبارت دیگر، بیان‌کننده این است که وجود این حفاظت در خانه باعث می‌شود که هیچ آسیبی به آن نرسد.

برداشت: من همچون کوهی از غم تو هستم، اما از این کوه دیگر صدایی نمی‌شنوم.

برداشت: اگر به خانهٔ ما نیایی، پس نعمت و رحمت به کسی که نیازمند است نخواهد رسید.

برداشت: شخص شاد و خوشحال هرگز از غم و اندوه دیگری پرسش نمی‌کند، چون پادشاهی نمی‌تواند به سر گدایی بیاید.

برداشت: کسی که در دنیای نیک و بافضیلت قرار دارد، به مشکلات و سختی‌های کوچک اهمیت نمی‌دهد و به آن‌ها وارد نمی‌شود.

برداشت: در نهایت، از خدا بترس اگر حیا و شرم از او به خاطر لطف و محبتش در دل تو وجود ندارد.

برداشت: عشق را رها کن، زیرا این کار از دست ما خارج است و نمی‌توانیم بر آن تسلط پیدا کنیم.

برداشت: من زلف تو را به عنوان مشک نمی‌خوانم، چون اهل ادب هرگز مرتکب خطا نمی‌شوند.

برداشت: چرا قلب تو برای ما نمی‌سوزد؟ چرا رحمت و لطف تو شامل حال ما نمی‌شود؟

برداشت: در آنجا بهار غریبه و نا آشنا است و حس و حال آشنایی در آنجا نمی‌تواند وجود داشته باشد.