شمارهٔ ۴۹

برداشت: آزادی ما تحت هیچ شرایطی تحت فشار قرار نخواهد گرفت و به خاطر نداشتن تجملات و زینت‌ها، حسرت نخواهیم خورد.

برداشت: ما فقیران و بی‌خبر از حال خود هستیم و جز خدا، دل‌مان به سمت دیگری نمی‌رود.

برداشت: ما در حقیقت فقیر هستیم، اما خانه‌مان در قصر ثروت و فراوانی قرار دارد. هر کسی که با ما دوست شود، نیازی به منت‌گذاری و لطف دیگران نخواهد داشت.

برداشت: ما مانند خضر هستیم که راه ما، خاکی است که همواره زنده می‌ماند. هر کسی که همراه ما شود، دیگر نیازی به ناز و فخر ندارد.

برداشت: تا زمانی که ما به طور صحیح تسلیم مشیت آسمانی شویم و سررشته‌ی کارهای‌مان از دست‌مان خارج نشود.

برداشت: زمانی که پدر دنیا، کودک نازش را در مهد خوشی می‌بیند، به گونه‌ای او را در آغوش می‌گیرد که حتی مادرش هم نمی‌تواند این‌گونه او را در آغوش بگیرد.

برداشت: به سوی خداوند بشتابید، زیرا کسانی که بی‌نیاز هستند، هرگز به کم‌بودن از نعمت‌ها دچار نمی‌شوند، تا زمانی که کسی نیازمند باشد و به درگاه ثروتمندها نرود.

برداشت: چه کسی می‌تواند به زیبایی و آرامش گلستان دست یابد، در حالی که ابراهیم تا زمانی که در برابر تقدیر و رضا تسلیم نشود، لباس خود را از آتش نمی‌کشد؟

برداشت: هر کسی قدرت و تحمل غم عشق را ندارد؛ تا زمانی که دلیران وجود نداشته باشند، هیچ بار سنگینی بر دوش کسی نمی‌تواند قرار گیرد.