شمارهٔ ۴۶

برداشت: در غم او هر شب به آسمان، ناله و آه من می‌رسد. صبر کن ای دل، یک شب آخر هم به ما خوشبختی می‌رسد.

برداشت: اگر شب تاریک غم‌هایش را صبح روشن کنم، چه فایده دارد؟ چون بعد از آن دوباره زمان روزهای سیاه من می‌رسد.

برداشت: ای دل، اگر از آزار دشمن به ستوه آمدی، صبر کن؛ زیرا این قصه دردناک در نهایت به پیروزی و کامروایی خواهد انجامید.

برداشت: اگر اشتباهی کرده‌ام، دور از لطف نیست که از بزرگی و مهربانی خداوند در نهایت بخشیده شوم و روزی خبر عفو گناهانم به من می‌رسد.