شمارهٔ ۳۰

برداشت: در برابر او به زانو درآمدم و هیچ فایده‌ای نداشت؛ تا زمانی که خونم نیفتاد، او از من دست نکشید.

برداشت: دل از نگاه او پر از اندوه و حسرت شد و بر زمین چکید. بیچاره آن که نمی‌تواند درد یک زخم کوچک را تحمل کند.

برداشت: زمانی که ما درک و بصیرت نداشتیم، بی‌جهت تلاش کردیم و هر کسی که درک نداشت، به زودی به زمین افتاد.

برداشت: من از درد و دل شکستۀ خود به شدت غرق در عواطف هستم، و اگر این چنین غمگین و آشفته‌ام، به خاطر تیر عشق توست که تهدیدی بزرگ برایم محسوب نمی‌شود.

برداشت: گریه کردن فایده‌ای ندارد چون من خودم با چشم خود دیدم که هیچ دلیلی برای اشک ریختن و زاری وجود ندارد.

برداشت: یا باید بمیرم یا به وصال محبوب برسم، زیرا فرهاد در عشق به جز این دو گزینه هیچ خیال دیگری نداشت.

برداشت: هر کس که سعی کرد از مرگ پرهیز کند، زندگی‌اش نادیده و گمنام خواهد ماند. اما کسی که از مردن نترسد و به زندگی و مرگ با شجاعت نگاه کند، نامش و یادش جاودانه خواهد ماند.

برداشت: جانی که برای راه تو فدای تو شد، ای محبوب، بر او ببخش زیرا او چیزی بیشتر از این نداشت.