شمارهٔ ۲۴

برداشت: زن زیبایی که لب‌هایش شیرین است و نگاهش جان‌ها را به خود جلب می‌کند، هر کجا دلی وجود داشته باشد، زلف مشکی او آن دل را به اسارت درآورده است.

برداشت: به سراغ دل خود رفتم تا از کسانی که در حضور او هستند، خبری بگیرم. آنها گفتند که باید در جستجوی او باشی، شاید فرشی که بر سر راهش است، تو را به او نزدیک کند.

برداشت: می‌گویند که محبوب، دل‌های مردم را می‌سوزاند و در عوض، آن لعل سرخ و دست زیبای او نتیجه‌ی این درد و رنج است.

برداشت: او فرمانروای سرزمین زیبایی است و ما اسیر او هستیم؛ زلف‌های پرچین و صف مژه‌های او، سپاه او را تشکیل می‌دهد.

برداشت: گفتم که چه دلیلی دارد برای کشتن من، آن معشوق؟ پاسخ دادند که خودپرستی و طغیانی او دلیل توجیه‌کننده‌اش است.

برداشت: من از عشق غیر از خودم هیچ گناهی ندارم، اما گفتند که زندگی عاشق خود گناه اوست.

برداشت: عزیزم، فصل بهار مانند شکارچی‌ای است که زبانی نمی‌تواند بگوید، اما چیزی که دل ما را می‌آزارد، ناله و آوایی است که از دل او به گوش می‌رسد.