شمارهٔ ۱۷

برداشت: عشق تو مانند آتش نیست که به دل دیگران آسیب برساند، زیرا دل ما تنها جایی است که سزاوار روشنایی روحانی است. این شمعی که در خانه ما می‌سوزد، به مسجد نیازی ندارد.

برداشت: ای چراغ چهره، به وفاداری‌ات که نیستی قسم می‌خورم، هر ظلمی که به ما بکنی، در نظر ما نشانه‌ای از وفاداری است.

برداشت: اگر از ریختن خون خوشحال هستی، این خون نیست. بیا و دستت را در آن ببر که این در واقع حناست.

برداشت: موهای زیبا و مجعد تو را از سرزمین ختن به بازار آورده‌اند، اما از دوستان نمی‌خواهید که مشک بپرسند چون این درخواست نادرست است.

برداشت: من در چنگال نیرنگی گرفتار شده‌ام که نسبت به من کینه‌توزی می‌کند و با دیگران رابطه‌ای دوستانه دارد.

برداشت: یوسف از مصر بیرون آمد و به اینجا رفت و به یعقوب گفت که فرزند تو در خانه ماست.

برداشت: روزی به محله و کوچه‌ات می‌آیم و جانم را فدای تو می‌کنم تا دیگران بدانند که من سرسپرده و عاشق آن ماه‌لقا هستم.

برداشت: به زودی از همه جا خواهی پرسید که آن کسی که به من اتهام زده کجاست، ولی خودت نمی‌دانی او کجاست.

برداشت: اگر محبوب و یارت با تو بد کند و تو را سرزنش کند، نگران نباش، چون خداوند حامی عاشق و مظلوم است.