شمارهٔ ۱۵

برداشت: این شعر اشاره به سختی‌ها و مشکلاتی دارد که در زندگی وجود دارد. به نوعی نشان می‌دهد که تنها آتش و درد ناشی از بی‌تابی و تشنگی، باعث سوختن طبیعت و زیبایی‌ها نشده، بلکه به نوعی نتیجه‌ای از شرایط سختی است که بر انسان‌ها و محیط تأثیر گذاشته است. این بیانگر حال و هوای ناخوشایند و تأثیرات منفی محیط بر زندگی و روح انسان‌هاست.

برداشت: به جای روشن کردن شمع در باغ، گل سرخی شکوفا شده و به جای پرچم پروانه، بال‌های بلبل سوخته است.

برداشت: در باغ، بید به خاطر تشنگی مثل شمع لرزید و از ریشه تا نوک خود به آتش درآمد.

برداشت: ای ابر سخاوت، قطره‌ای بر زمین ببار که گل لاله پژمرده و زلف سنبل در آتش سوخته است.

برداشت: ای وزرا، به حال مردم بی‌خبر نباشید، که غفلت شما به خانه و زندگی ضعفاء آسیب می‌زند و آنها را به راحتی از بین می‌برد.

برداشت: ای بزرگان، دیگر بس کنید از تاخیر در کار پادشاهی، زیرا که شهر زیبا و دلپذیر آمل به خاطر بی‌عملی سوخته و آسیب دیده است.

برداشت: خدا هیچ دلی را به خاطر داغ و اندوه عزیزش نسوزاند، مگر دلی که برای وضعیت و حال و روز شهر آمل به درد آمده باشد.

برداشت: بهار گفت که به خداوند تکیه کنید، زیرا غفلت ما مانند آتش است که همه چیز را می‌سوزاند.