شمارهٔ ۱۱

برداشت: ای جوهر سیال، امشب در دل بهار بگذر و مرا از چنگال سختی‌ها و مشکلات رهایی بخش.

برداشت: به همراه دوستانی که از من ناراحت هستند، به‌خاطر این ناامیدی‌ها و تلخی‌ها، می‌خواهم امشب از خوشحالی و خنده‌های شیرین غافل نباشم و این حس خوب را در چهره‌ام نشان دهم.

برداشت: از شدت ناراحتی و احساسات درونی‌ام شکایتی نمی‌کنم، ای پزشک، فقط کمی از مشکلاتم بکاه. بگذار امشب با یاد عشق و سرزمینم فکر کنم.

برداشت: در دل من زخمای زیادی وجود دارد، اما هر لحظه از یک زخم جدید به شدت نگرانم و امشب به شدت مبتلا به این نگرانی هستم.

برداشت: اگر خون از دل به بیرون بیاید، جالب نیست؛ چون این قلب پر از درد و رنج امشب، از خون لبریز شده است.

برداشت: گفتن این که از باختن عشق و احساسات عمیق نسبت به آن‌ها رنج می‌برم، و این حالت من را داغ و بی‌قراری کرده است. ای ساقی، لطفاً یک جام به من بده تا از این درد انتظار رهایی یابم و شب را با آرامش سپری کنم.

برداشت: در شب غم جدایی، زلف‌های پیچ‌خورده او مرا از زندگی سیر کرده است، و من آرزو دارم که خودم را در دامان او بیفکرم.

برداشت: ای بی‌خبر از شب‌های بیداری و زنده‌داری، داروی خواب نده؛ زیرا من tonight با درد و آتش در دل و چشمی پر از اشک، احساس خوبی دارم.

برداشت: اگر بهار از درد دلش نالند، به خاطر زخم‌هایی نیست که پرستاران بر او وارد کرده‌اند. حالا شما از این بیمار بی‌چاره چه انتظاری دارید؟