شمارهٔ ۷

برداشت: یا اینکه این دل فراری را به راه خود ببرم، یا اینکه جان خسته‌ام را به تو بسپارم.

برداشت: یا از تو می‌خواهم که بهایی برای خون خودم بگذاری، و یا اینکه این بدن خونین را به تو تسلیم کنم.

برداشت: یا غبار پای تو را با چشمانم می‌نگرم، یا اینکه نوری که در چشمانم هست را بر پای تو می‌افکنم.

برداشت: یا از مکیدن لب کسی جان طلب نکن، یا اگر می‌خواهی، دندان بر آن لعل بینداز و دوباره به او برگردان.

برداشت: کودکم به خاطر محبت تو غمگین و بی‌قرار می‌شود، چرا تو باید این کودک نازپرورده را آزرده‌خاطر کنی؟

برداشت: برای تو چهره‌ام را با طلا زینت بخشیده‌ام و به خاطر تو طلا خریده‌ام. اما (ای خواجه) این بنده‌ را که تنها برای پول خریده‌ام، به هیچ‌کس نده.

برداشت: اگر من از دید پنهان شوم، تو چگونه در مسیر خود عبور کنی؟ آیا می‌توانم همچون اشکی که در راه افتاده، از دید پنهان شوم؟

برداشت: اگر زلیخا عشق یوسف را پنهان کند، یوسف خسته چگونه می‌تواند پیراهن پاره‌اش را تعمیر کند؟

برداشت: اگر دو دنیا هم آرزو باشد، بدون تو چه فایده‌ای دارد؟ بهشت مانند قفسی خواهد بود برای پرنده‌ای که پرهایش بریده شده است.

برداشت: جز عشق و احساس چه چیزی می‌توانم به سر راه بیاورم وقتی که نگاه می‌کنم، آن ترک زیبا کمین کرده و کمانش را به دست گرفته است؟

برداشت: شنیده‌ام که یک چیز شگفت‌انگیز وجود دارد؛ چیزی که خودم ندیده‌ام، اما دیدن آن به وسیله نور و روشنی امکان‌پذیر است.

برداشت: بیدار شو، بهار است و وقت آن رسیده که به باغ بروی و از زیبایی‌ها و شگفتی‌های آن لذت ببری. در اینجا داستان‌های شنیدنی و ناگفته‌ای وجود دارد که باید بشنوی.