شمارهٔ ۱

برداشت: عشق نیکو در دل من سلطنت می‌کند و اشک‌های سرخ من نشانه‌ای از حال و روح من است، در حالی که رنگ زرد من گواه حالتی دیگر از من است.

برداشت: رنگ و حالت من به خاطر نبودنت چنین است و اشکم نیز به همین خاطر. اگر عشق معشوقان بر این دل حاکم نیست، چه می‌شود؟

برداشت: وقتی به محبت آن معشوق بی‌رحم دل‌بسته شدم، دیگر با عشق آن یار ناشناس و بی‌فراوانی همراه شدم.

برداشت: در روزگارهایی که همواره سعی کرده‌ام مهربان و دلسوز باشم، حالا به خود می‌بینم که به طور ناخواسته به انسان‌های نامهربان تبدیل شده‌ام. همچنین، در تلاش برای حفظ تقوای دینی‌ام، حالا گرفتار رفتارهایی شده‌ام که این تقوا را زیر سؤال می‌برد.

برداشت: دل من به خاطر نیرنگ آن چشم غمگین شده است و از جادو و فریبی که در آن زلف دوتا وجود دارد، حالا به دو پاره تقسیم شده‌ام.

برداشت: از دل عاشق، عشق در درختی جوانه می‌زند که همیشه برگ و میوه‌اش از رنج و دردها به وجود آمده است.

برداشت: اگر به خاطر عشق تنم را در بند کردم و دچار غم شدم، گناهی نکردم. اگر هم دلی را به خاطر یار دادم، اشتباهی انجام داده‌ام.

برداشت: من نمی‌دانم چه باید بکنم، زیرا در عشق غرق شده‌ام. یک بنده‌ی بی‌چاره چه می‌تواند در برابر پادشاهی انجام دهد؟

برداشت: اگر در مشکلات عشق باقی بمانم، دیگر به این فکر نمی‌کنم که پادشاهان کافر مرا از خود طرد کنند.