شمارهٔ ۲۶۰ - همسایهٔ مزاحم

برداشت: دشمنی به نام شمر که از قبیله خزاعی بود، به حسین (ع) حمله کرد و او را در موقعیتی سخت و دردناک قرار داد.

برداشت: در مسیرم، سنگ‌های زیادی ریخته شده است که هر کدام مانند سر حسین خزاعی هستند.

برداشت: هر چیزی که سنگ و زباله بوده، همه را بیرون ریخته‌اند، در حالی که به اندازه یک وجب یا نیم ذراع جا داشته‌اند.

برداشت: به خاطر ناپاکی و بداندیشی، دیواری از سنگ‌های قلوه‌ای برای جلوگیری از پیشروی مسلمانان ساخته‌اند.

برداشت: شمر خزاعی و افرادی که او را همراهی می‌کنند، مانند یک علف هرز و مزاحم هستند که به سختی می‌توان از شرشان خلاص شد.

برداشت: تلاش‌های پادشاه باید برای آسایش و راحتی مردم باشد؛ همچنین دشمنان و مانع‌هایی که در این راه وجود دارند باید در نظر گرفته شوند.

برداشت: او ادعاهایی دارد و به روشنی می‌گوید که در این مکان، هزاران دلیل و انگیزه وجود دارد.

برداشت: با هنر و فنون خاصی برای به دست آوردن مقام و قدرت تلاش می‌کند و از زبان عبری و خط‌های زیبا استفاده می‌کند.

برداشت: خود را به عنوان استاد پادشاه معرفی می‌کند و از نادانی خود در انکار اموری که باید مورد اطاعت قرار گیرد، صحبت می‌کند.

برداشت: من چیزی که از این فرد بی‌فکر شنیدم را نمی‌گویم، این فقط یک برداشت کلی نیست؛ بلکه تلاشی خاص است.

برداشت: این افراد طمع کار که خود را فرمانروایان می‌دانند، در واقع به عنوان دشمنان شاه عمل می‌کنند، هرچند که تعدادشان کم یا زیاد باشد.

برداشت: پادشاه، همانند سر، مهم‌ترین بخش است و فرماندهی سپاه را بر عهده دارد. او مانند بیماری کشنده‌ای است که می‌تواند به جان لشکر آسیب برساند.

برداشت: شاعر آرزو می‌کند که: قدرت بازوی پادشاه از آنچه که هست، بیشتر باشد تا بتواند به راحتی گلوی شمر خزاعی را بفشارد.