شمارهٔ ۲۱۵ - شیراز

برداشت: پارس به یک حلقهٔ انتخاب تبدیل شد و شیراز مانند نگینی بر آن حلقه نشست.

برداشت: در حلقهٔ انگشتر پارس شیراز، گوهر ارزشمندی وجود داشت.

برداشت: از چمنزار سبز و گل‌های سرخ چون یاقوت و گاهی سبز مانند زمرد.

برداشت: هرگز به یک انگشتری که در آن یاقوت و زمرد کنار هم قرار دارند، اعتماد نکن.

برداشت: وقتی که باد بهار از میان گل‌های زیبا و پرپیچ و خم باغ عبور می‌کند، به لطافت و زیبایی آنجا جان می‌بخشد.

برداشت: نسیم به خاطر حسادتش به زیبایی و لطافتش، هزاران چین و چروک بر روی چهره‌اش می‌افکند که به او جلوه‌ای خاص می‌دهد.

برداشت: از زمین تو کوهی وجود دارد که آن بقعه، مکانی خوشایند و زیبا برای زندگی است.

برداشت: به سرزمین محبوب برو و سلامی بفرست، زیرا آن سلام و حضور تو برای دل بسیار خوشایند و دلنشین است.

برداشت: از چشمهٔ زنگی بنوش تا شیرینی و عسل را چشیده باشی.

برداشت: از سحری بگذری و به سمت آسیاب‌ها بروی، آنجا به کوه‌خور نگاه کن که بر روی آب می‌رقصد.

برداشت: خورشید از زمین سر برمی‌آورد و به خاطر زیبایی گل‌ها، لاله‌ها و سمن‌ها شرمنده می‌شود.

برداشت: در این بیت به زیبایی کسی اشاره شده که در زمان پیری هنوز جوانمردی و شکوه خود را حفظ کرده است. او در حقیقت قدرت و تأثیر خود را در جایی به نمایش می‌گذارد که حتی یک مسجد ویران نیز تحت تأثیر وجود او قرار می‌گیرد. این تصویر به ما یادآوری می‌کند که شخصیت و منش انسان می‌تواند در هر شرایطی بر محیط اطرافش تأثیر بگذارد.

برداشت: چهره‌ات را بر آن درگاه خوشبخت بیفکن و غبار آن را پاک کن.

برداشت: به دقت و با چشم تیزبین به قرآن‌خانه‌اش در وسط صحن نگاه کن.

برداشت: بر روی مزار سعدی صورت خود را بگذار و بر قبر خواجو پیشانی را بر زمین بگذار.

برداشت: به یاد کوچه‌های سرشار از زیبایی و خاطرات شاه شیخ برو و به خاطر دل غمگین حافظ، این یاد را گرامی بدار.

برداشت: به دنبال جایگاه او برو و از خاکش خار و خس را بکن.

برداشت: به آن شادی و خوشبختی زودگذرش نگاه کن، بر آرامگاه و محل استراحتش بنشین.

برداشت: بر سر مزار منصور شاه، مردی از سمرقند به قتل رسیده است.

برداشت: اگر به خاک او رسیدی، با خاک راهش را با زلف حوری عین بمال.

برداشت: بر روی قبر عالم بزرگ بنویسید که اینجا محل دفن یک پادشاه واقعی است.

برداشت: بر روی خاک آرامگاه منصور، به تصویر می‌آید که این خاک مانند شیری خشمگین است.

برداشت: از آنجا به سمت حافظیه برو و از آن خطه، مقداری خاک را بردار.

برداشت: به یاد کسی که دیگر در میان ما نیست و کاش می‌توانستیم دوباره او را ببینیم و شیرینی کلمات و طبع دل‌نوازش را احساس کنیم.

برداشت: از خاک خواجو برای اهلی ناله کن و بگو که چه عظمتی در آنجا نهفته است.

برداشت: بر روی مزار سحاق قدم بزن و گل‌های هنری که از خاک او روییده‌اند، بچین.

برداشت: بر استاد بزرگ «داهدار» سلامی فرست و درخواستی از او داشته باش که در آن خاک، تلاش و کوشش خود را طلب کند.

برداشت: در مسجد، از معلمی شنیدم صحبت‌های زیبا و دلنشین.

برداشت: بر سر راه زندگی، از حکمت پادشاه بهره بگیر، زیرا در این مکان می‌توانی اسرار دو جهان را مشاهده کنی.