شمارهٔ ۲۱۰ - آسمان پیما

برداشت: زمانی که پای من به آسمان‌پیما رسید، اندیشه و احساس من نیز معلق و بلندپروازانه شد.

برداشت: در نهایت، به دلیل تفکر و تلاش پیوسته‌ام، به سوی آسمان روحی و معنوی رسیدم، زیرا تفکر من باعث حرکت و تحرک عمیقی شد.

برداشت: در نهایت این دل من را مانند خودم دیوانه و شیدا کرد، اینجا نتیجه‌ی آرزوها و خواسته‌های دل سرکش من نمایان شد.

برداشت: اگر دل من در عشق غرق شده بود، اکنون فقط جسمی در اسارت آن عشق هستم. دل من در این عشق راهی پیدا کرد که مرا فریب دهد.

برداشت: من با نیتی چون پیامبران به سفر معراج رفتم و زیر پایم، جرقه‌هایی پرسرعت در حال حرکت بود.