شمارهٔ ۲۰۹ - ای وطن من

برداشت: ای سرزمین بزرگ ایران، ای وطن من، که جان و تن من به عشق تو در هم تنیده شده است.

برداشت: ای شهر صلح و آرامش که باعث ویرانی من شدی، کنار تو دلم مانند زندگی پر از غم و اندوه است.

برداشت: ای باغی که پر از گل و لاله و سرو و سمن هستی، وقتی دور از تو هستم، هیچ کدام از این زیبایی‌ها برایم معنا ندارد.

برداشت: چقدر درد و رنج وجود دارد که دل را از زیبایی و شادی دور کرده است، ای گل زیبای چمن من که تازه شکفته‌ای و برانه‌ی منی.

برداشت: پروردگارا، اگر بدون تو زندگی کنم، آن‌گاه فرشته‌ام به مانند شیطان می‌شود.

برداشت: تا زمانی که کنار تو هستم و دشمنان زیادی دور و بر من هستند، قلبم هرگز از رنج و درد خالی نخواهد بود.

برداشت: از دردها و رنج‌های تو به شدت لاغر شده‌ام، مانند کسی که وقتی از او شکایت نکند، آثار بی‌تفاوتی را در بدنش نخواهی دید.

برداشت: چه دردناک و افسوس‌آور است که تو به این وضعیت رسیدی و از بافته‌های خودت هیچ‌چیز به‌جز گوری برای من نداری.

برداشت: من درباره‌ی اندوه و تسلیت تو خیلی صحبت کردم، ولی افسوس که هیچ‌کس از حرف‌های من تحت تأثیر قرار نگرفت و بی‌تفاوت ماند.

برداشت: آنگاه مردم سخن‌های من را خواهند شنید که با خون من رنگین شده باشد.

برداشت: امروز هم با دلی پر از اندوه، می‌گویم که ای وطن من، چقدر برایم دردناک و تأسف‌آور است!