شمارهٔ ۱۹۹ - به یکی از معاندین

برداشت: ای کسروی، ای نادان و بی‌خود که در دلهره و سرگردانی به سر می‌بری.

برداشت: بدبخت کسی است که مانند تو، یک عمر درگیر کارهای خود و مشغولیت‌هایش باشد و هنوز سرگردان و سردرگم باشد.

برداشت: کسی که از نظر دیگران منفور و ناپسند است، چه پیر باشد و چه جوان، به نوعی مورد توجه و سرزنش قرار می‌گیرد، چه کافر باشد و چه مسلمان.

برداشت: از همان ابتدا، ابلیس در دل تو فضایی برای نافرمانی ایجاد کرده است.

برداشت: تو به وضوح نشانی از نادانی را نشان می‌دهی و «پیمان» تو سمبلی از حماقتی آشکار است.

برداشت: تو از صفات پلیدی برخورداری و به همین خاطر روح و جان‌های پاک از تو متنفرند.

برداشت: ای عزیز، ذهن تو محلی است که ابلیس در آن آرام می‌گیرد و قلبت فضایی است که شیطان در آن ساکن است.

برداشت: تو باعث شرم و سرافکندگی مردم تبریز از حکم‌آباد تا شتربان هستی.

برداشت: با این بدن لاغر و این چهره، تو از چه نوع حیوانی هستی؟

برداشت: تو مانند بوزینه‌ای هستی که به تن لباس انسان‌گونه‌ای پوشیده‌ای و در واقعیت، حالتی غیر از آنچه نشان می‌دهی داری.

برداشت: در روابط اجتماعی به اندازه‌ای تلخی وجود دارد که هیچ دوستی از تو خوشحال و خندان نمی‌شود.

برداشت: زمانی که نشسته‌ای و به چیزی که نمک را در خود دارد توجه می‌کنی، دست برمی‌داری و سپس با حرکتی ناخواسته آن ظرف نمک را می‌شکنی.

برداشت: تو خود را به عنوان یک مصلح تصور کردی و به راحتی این عنوان را برای خود انتخاب کردی.

برداشت: موجودیت تو مانند اصلاح‌گران است، اما تو مانند آبی هستی که از رود فرات نسبت به آب قلیان رقیق‌تر است.

برداشت: وجود تو به طعم و بوی مشخص است، هرچند که در رنگ و ظاهر ممکن است پنهان باشی.

برداشت: زبان فارسی به خاطر نفوذ تو از معنا خالی شده است، مانند کلامی که جان را از جان جدا می‌کند.

برداشت: خشکی و سکوت تو شبیه به تکه‌ای پارچه قزاقی است که در دستان کودکانی قرار دارد.

برداشت: چلی قزکی، نوعی پرنده‌ی زیباست، اما نه از آن نوعی که مردم انتظار بارش باران از آن داشته باشند.

برداشت: کلمات را به شیوه‌ای خاص و زیبا بیان می‌کنی، به خاطر این شیوهٔ خاصی که داری، به تو لقب داده‌اند.

برداشت: اگر تو نباشی، پس کجا می‌توانی پیدا شوی و به یادآوری جایگاه آل کسری، که خود مایهٔ ننگ برای آل قحطان است؟