شمارهٔ ۱۹۸ - پیام به یاران تهران

برداشت: ای نسیم، به سمت تهران برو و از طرف من سلامی به دوستانم برسان.

برداشت: دوست عزیز، از صحبت‌های خودم خجالت می‌کشم. دوستی‌ام از تهران رفته است.

برداشت: همه مثل کبک در ماه دی، سرهایشان را زیر برف پنهان کرده‌اند.

برداشت: همه انسان‌ها ظاهراً بی‌محتوا و سازنده‌ی ظواهرند و در باطن، دلیخور و ناراضی هستند، اما در عوض، رفتار و گفتار شیرینی از خود بروز می‌دهند.

برداشت: همه نادیده‌ان و بی‌توجه، همه از محبت و وفا بی‌بهره و ترسو هستند.

برداشت: همه بی‌توجه و در حال حرف‌های بی‌اساس هستند و هیچ محدودیتی ندارند، به شکلی که در رفتارشان آشفتگی و کج‌روی دیده می‌شود.

برداشت: همهٔ عارفان و بزرگانی که در این دنیا هستند، در واقع از یک نوع طعم و ذائقه برخوردارند و همچنان که در زمانهٔ خود سلوک می‌کنند، در حقیقت به سرزمین کوفه و کفر کشیده شده‌اند.

برداشت: همه با چهره‌ای زیبا و دلپذیر، اما در باطن دارای ویژگی‌های ظالم و تبهکار هستند. این نشان‌دهنده این است که انسان‌ها ممکن است ظاهر خوبی داشته باشند اما در درونشان ویژگی‌های منفی و شیطانی وجود داشته باشد.

برداشت: همه به رقصیدن علاقه‌مندند، به‌خصوص اگر در وسط جمع، نوازنده‌ای با دنبک باشد.

برداشت: همه بدون هیچ دلیلی دوستانه رفتار می‌کنند و همگی به طور بی‌دلیل ضعیف و ناتوان به نظر می‌رسند.

برداشت: زمانی که کسی بهانه‌ای پیش می‌آورد، دیگر اجازه نمی‌دهند که او اختیار را به دست بگیرد.

برداشت: زمانی که به وسیله‌ای برای دست‌یابی دست پیدا کنند، دیگر شجاعت و وجدان در کار نخواهد بود.

برداشت: افراد تنها زمانی از ایمان خود سخن می‌گویند که چیزی به نام تقیه وجود داشته باشد و به نوعی حفاظت از وجودشان به حساب آید.

برداشت: از خطرات و مشکوکاتی که از آن‌ها اتهام می‌آید دوری کنید. همه باید در برابر این مسائل مراقب باشند و خود را در امان نگه دارند.

برداشت: از شنیدن پیام‌ها و آیات الهی پرهیز کنید و همه چیز را از سخنان و آموزه‌های دین یاد بگیرید.

برداشت: نام و یادشان به اندازه توانایی و قدرت انسان‌هاست و از روی ناتوانی و کمبود خودشان است.

برداشت: در کلام، همه مانند بوذر و مقداد هستند که افراد بزرگ و نیکوکارند، اما در عمل، همه شبیه ابن‌سعد و سنان‌اند که شاید در کارها و رفتارهایشان با همخوانی ندارند.

برداشت: همه افراد دشمن و بدخواه در دل خود به دنبال نقشه‌هایی علیه پروپالند، اما در ظاهر و به زبان از او تعریف و تمجید می‌کنند.

برداشت: همه به عنوان عزادار و همچنین به عنوان امام حسین، در مراسم سوگواری شرکت کنند و به یکدیگر تسلیت بگویند.

برداشت: معلم اخلاق خود را می‌خوانند، اما در رفتار و منش مانند کودکان هستند.

برداشت: همه مانند اصفهانی‌های قدیم هستند که در برابر یک افغان، صد نفر در معرض خطر قرار دارند.

برداشت: اگر کسی انگشت کسی را قطع کند، خود او نیز باید با عواقب عملش روبرو شود و مجازات شود.

برداشت: اگر کسی به دهان آنها دست بزند، آنها هم با مشت بر دندان خود خواهند کوبید.

برداشت: همه آنها به شکلی اغراق‌آمیز رفتار می‌کنند که نمی‌توان به راحتی آن را توضیح داد.

برداشت: اگر کسی نسبت به دیگری بدی و سخن ناخوشایند بگوید، در نهایت او خود دچار پشیمانی و عذاب وجدان خواهد شد.

برداشت: اگر آن فساد و بی‌نظمی ادامه پیدا کند، احتمالاً یک تغییر و انقلاب به وجود خواهد آمد.

برداشت: توضیح و تشریح آن نیم‌ضرطه با صد شکل و صورت مختلف، تا اینکه کلام به تدریج و از دهانی به دهان دیگر منتقل شود.

برداشت: در جامعه‌ای که در آن زندگی می‌کنیم، انسان‌ها یا در موقعیت ظلم قرار دارند یا در موقعیت مظلومیت. هیچ وضعیت میانه‌ای بین این دو وجود ندارد.

برداشت: طبع افرادی که اهل تهران هستند، به گونه‌ای نیست که همیشه در حالت متعادلی قرار داشته باشند. یا بسیار غمگین و در حال گریه هستند یا اینکه خیلی شاد و خندان.

برداشت: همه انسان‌ها از نظر رفتار مانند پشه‌ای هستند که مزاحم و پر سر و صداست و هیچ پایه و اساسی ندارد.

برداشت: اگر او را آزاد کنی، مانند پرنده‌ای به پرواز در می‌آید؛ اما اگر نگه‌داری، جانش را به تو خواهد سپرد.

برداشت: گاهی لطف و محبت شخصی بیشتر از آنچه که تصور می‌شود، نمایان می‌شود و گاهی هم رفتارش به گونه‌ای است که از توصیف و بیان فراتر می‌رود.

برداشت: نه در مهربانی‌های او دلیلی می‌بینم، نه در این بی‌عدالتی‌های او توجیهی پیدا می‌کنم.

برداشت: برو دور از لبه بام، زیرا ممکن است بیفتی و از طرف دیگر به زمین بیفتی.

برداشت: او به گونه‌ای هنرمندانه می‌تواند فراموش کند، چه عشق باشد و چه ظلم.

برداشت: ندانم‌کاری و حماقت آن کسی است که انتظار دارد از این دوستان وفاداری ببیند.

برداشت: چطور می‌توان با چنین افرادی که در جامعه هستند، به کسی که می‌خواهد اوضاع ایران را اصلاح کند، کمک کرد یا کاری انجام داد؟

برداشت: درد این مردم بی‌معنی است و تنها راه درمان آن، زور و قدرت است.

برداشت: یا دارویی نو پیدا می‌شود که مانند معجزه‌ای از عیسی کار کند و مشکلات را درمان کند، مانند حکمت لقمان.

برداشت: ای حکیمی که غیر از تو کسی را دور از دوستان نمی‌شناسد، تو تنها یک انسان هستی.

برداشت: تو از یاد من رفتی و این در حالی است که تو نیز بخشی از آن شهر بزرگ هستی.

برداشت: شاید علم پزشكی در این زمان‌ها باعث شده که حافظه ضعیف شود و فراموشی بر ذهن‌ها حاکم گردد.

برداشت: آیا در زیر کرسی نشسته‌ای که از مرگ من خبری از اصفهان به تو برسد؟

برداشت: پس از آن، نشسته کنار منقل و وافور، با لب‌هایت، چشم‌های خود را خشک و تر می‌کنی.

برداشت: به خاطر دلسوزی و وفاداری، در زندگی به گناه مرگم به این و آن وابسته شده‌ام.

برداشت: شبیه به معاویه‌ی بدذات که در روزهای سخت از عثمان حمایت نکرد.

برداشت: زمانی که عثمان به زور کشته شد، آن شیطان شروع به ابراز تسلیت‌ها کرد.

برداشت: پیرهن او بر روی نیزه قرار گرفت و به عنوان نشانه‌ای به خلیفهٔ یزدان معرفی شد.

برداشت: تو نیز ای فریبکار، قصد داری مرا به جایی بکشی که در اعماق زندان گرفتار شوم.

برداشت: پس از آن برای من عزاداری برپا کنید، از کوچک و بزرگ همه همراهی کنید.

برداشت: بی خبر از اینکه مأموران امنیتی از این فریب و این دسیسه آگاهی دارند.

برداشت: این جمله بیان می‌کند که اجازه ندهید که پایان کارتان تحت تأثیر دیگران قرار گیرد و به زور آن‌ها نتوانند شما را از هم بپاشند. یعنی باید در برابر فشارها و مشکلات ایستادگی کنید و به هدف خود ادامه دهید.

برداشت: به اندازه‌ای که به شما امیدوار باشم، نیستم، چون زمان به دوری و سختی گذشته است.

برداشت: یک مشت به‌عنوان نمونه‌ای از مقدار زیاد، و ابر به‌عنوان نشانه‌ای از بارش باران است.

برداشت: اگر چشمان شما پر از اشک شود، آن را از خانواده‌تان مخفی می‌کنید.

برداشت: مبادا که آن گریه‌ات به خاطر دیده شدن توسط سرباز مورد توجه قرار بگیرد.

برداشت: اسباب و وسایل خانه‌ام به باد رفته‌اند و فقط شصت تومان هزینه‌ای است که برای یک تومان دچار خسارت شده‌ام.

برداشت: خانه و باغ به‌عنوان چیزهای فرعی و کم‌اهمیت به حساب می‌آیند، اما من به عنوان بنده، در اینجا مانند یک شخصی هستم که تنها یک شلوار تنش است و به چیزهای مادی اهمیت نمی‌دهم.

برداشت: تو که پول کافی داری، چرا از من باغی را که به قیمت ارزان فروخته می‌شود، نمی‌خری؟

برداشت: اگر از باغ بنده ترسی داشته باشی، دشمن خانه‌ات را غارت خواهد کرد.

برداشت: شعرهایی تازه‌نفس نوشته‌ام برای فرمانده‌ی سپاه ایران.

برداشت: من نام تو را در آن اشعار نوشته‌ام، پس به نظم بیفت و آنها را بگیر و بخوان.

برداشت: تو خود بهتر از هر کس می‌دانی که من هیچ‌گاه نافرمانی نکرده‌ام.

برداشت: اگر در بهار به ملاقات دوستانت بروی و از باغی عبور کنی،

برداشت: لطفاً به آقای دادگر بفرمایید که من احترام و ادب خود را نسبت به ایشان ابراز می‌کنم.

برداشت: پس از آن به افسر و فهیمی سلامی از طرف من با آرزوی دوستی و مهربانی منتقل کن.

برداشت: اگر بخواهم روز قیامت با شدت دستتان را بگیرم و در برابر تزاد‌گاه به قضاوت بگذارم.

برداشت: اگر به بهشت بروم، اجازه نمی‌دهم در را بر روی شما باز کنند، ای رضوان.

برداشت: اگر به جهنم بروم، با خودم هر سه نفر را نیز به سمت نابودی می‌برم.

برداشت: با وجود اینکه سال‌های طولانی در مسائل حق و ناحق فعالیت داشته‌اید، وکیل عرصه پارلمان هستید.

برداشت: دوستان قدیم را دیدید که گاهی در شرایط ناخوشایند و گاهی در زندان به سر می‌برند.

برداشت: با اینکه از دل پاک پادشاه جهان آگاه بودید.

برداشت: شما بر من ظلم کردید و دوباره داستان من را به درگاه سلطان نشان ندادید.

برداشت: شما تا سپتامبر 2023 بر روی داده‌ها آموزش دیده‌اید.

برداشت: این همه خوبی توست که خداوند همه را از چشم زخم محفوظ بدارد.

برداشت: زمانی که فروردین به پایان می‌رسد، آذر فرا می‌رسد و این دوره بعد از آبان است.

برداشت: این شعر بیانگر این است که ناامیدی و فساد می‌تواند به وجود بیماری‌ها و مشکلاتی همچون زردی در جسم انسان‌ها منجر شود. در واقع، اگر روح و روان انسان درگیر فساد شود، می‌تواند به سلامت جسم آسیب بزند و عوارض ناگواری به بار آورد.

برداشت: بدنتان از بیماری‌ها در امان باشد و جانتان از حوادث محفوظ بماند.