شمارهٔ ۱۷۸ - تغزل

برداشت: پوشیدن زره‌ای از مشک با رنگ روشن به ماهی که درخشان است، نشان‌دهنده‌ی این است که این زره بر فراز آن ماه زیبا قرار می‌گیرد.

برداشت: باغ گل‌ها به خاطر زیبایی تو شاداب است و دو زلف تو مانند گل‌های تازه و خوشبو در کنار آن می‌درخشد.

برداشت: بوی خوشی از گل سوسن به مشام می‌رسد که در کنار گل نسرین باز شده و زیبایی آن را دوچندان کرده است. در عین حال، گل نسرین نیز در دل و پشت سوسن پنهان شده و زیبایی خاص خود را دارد. این تصویر به نوعی نمایانگر همزیستی و زیبایی‌های طبیعی است که در کنار یکدیگر جلوه‌گری می‌کنند.

برداشت: هر کسی که به زیبایی‌های ظاهری تو توجه کند، در واقع زیبایی‌های فراوانی را درک می‌کند که همچون گل لاله و عطر مشک به وفور وجود دارد.

برداشت: آنچه موهای تو بر سر من آورد، هیچ چیز دیگری نتوانسته است این‌گونه درد و غم را بر دل من بنشاند.

برداشت: تا زمانی که نگاه‌های تو ایجاد فتنه کند، موهای تو هر لحظه دامن من را بیشتر به آتش خواهد کشید.

برداشت: هر چه از جانم کردم برای تو بوده، بنابراین تو هم از من دوری نکن و از بوسه‌های من محروم نمان.

برداشت: به تو بوسه می‌زنم زیرا لب‌های تو هر لحظه ثناگوی بیان حق هستند.

برداشت: شاه فرزانه و بزرگ زمان، مهدی منصور، نماینده غایب خداوند والا و بزرگ است.