شمارهٔ ۱۷۵ - ای حکیم

برداشت: بهار هر سال می‌آید و می‌رود و ویژگی‌های آن ماندگار نیست، اما ای حکیم، لطافت و زیبایی طبیعت تو همیشه پایدار و جاودانه است.

برداشت: بهار واقعی که تعادل آن تحت تأثیر تابش آفتاب حکمت است، از نسیم مهر زندگی دور است، ای حکیم.

برداشت: در فصل بهار نعمت و باغ دانش همواره سرسبز و زنده است، زیرا در این زمان، خورشید تو در اوج خود قرار دارد ای حکیم.

برداشت: بهار خوش و زیبای بلخ و باغ گنگ در باغ دل تو، مثل خاری است ای حکیم.

برداشت: چشم‌های سیاه تو مانند عطر خوش گلاب و بالاتر از آن است. آثار زیبایی در آن نهفته است که بوی خوش و دلنشینی به همراه دارد، ای حکیم.

برداشت: آیا ممکن است که این سخنان زیبا و شیرین تو از دریا و آب جادویی قلم تو نشأت گرفته باشد، ای حکیم!

برداشت: اگر حکمت می‌خواست به روزگار بوعلی تبختر کند، اکنون آثار و دستاوردهای توست که به روزگار فخر می‌دهد، ای حکیم.

برداشت: مدح و ستایش افرادی که مال و ثروت ندارند، برای دانشمندان ارزش چندانی ندارد؛ اما ستایش کردن تو، به عنوان یک حکیم و فرزانه، افتخار بزرگی است.