شمارهٔ ۱۷۱ - تغزل

برداشت: موهای تو مانند مشک به زیبایی درخشان است و بر صفحهٔ نقره‌ای زیبایی خاصی می‌بخشد تا چشم‌های تو بتوانند جادوی خود را به نمایش بگذارند.

برداشت: به این زلف سیاه و آن خط زیبا دل نبند و فریب جذابیت آن‌ها را نخور.

برداشت: صورت زیبای تو مانند یک ماه نقره‌ای است و هیچ‌کس به‌طور عمدی نمی‌تواند بر روی آن لکه‌ای ایجاد کند.

برداشت: و آن چشمان سیاه تو نباید فریبندگی یاد بگیرند، چرا که فریب دادن برای کسی که بیمار و ضعیف است مناسب نیست.

برداشت: زیبایی زلف و چشمان تو چنان جذاب است که اگر کسی بخواهد از یک راه مستقیم به سمت تو بیاید، نباید از تیرگی مژگان تو هراسی داشته باشد.

برداشت: بترس از زیبایی‌های زلف تو که می‌تواند جان و دل حکیم را به حیرت وادارد.

برداشت: ترس من این است که چشم تو به زیبایی فریبنده‌ای بدل شود و دل من از دل‌فریبی نگاهت، دو نیم شود.

برداشت: موهای فر و زیبای تو را می‌بینم که بر چهره‌ات افتاده و مانند کسی است که به خاطر فقر و نیاز، با فروتنی و سر خمیده در برابر انسان بزرگ و نیکوکار ایستاده است.

برداشت: بهتر است به جای آن زلف، نگاه خود را به آن صورت زیبا ندوخت، زیرا زیبایی او در بهشت نعیم نیز جایی ندارد.

برداشت: ای خدای همه خوبی‌ها و پاکی‌ها! پس به آن صورت مانند مروارید یتیم ببخش.

برداشت: چهره‌ات آنقدر جذاب است که می‌تواند مردم را فریب دهد، مانند آتش و گل. ای گل! تو و آتش در زیبایی چهره‌ات همراه و همسفر هستید.

برداشت: تو با آتش و گل دل مردم را به دست آوردی؛ ابراهیم نیز به همین شکل دل مردم را تسخیر کرد.

برداشت: بدن من از دوری تو خمیده و ناتوان شد، ای دهان تو بسیار تنگ‌تر از حروف میم است.

برداشت: کودک فقط حرف جیم را از حروف الفبا خواند و از آن به بعد، وقتی تو زلف خود را به دور انداختی، کودک دوباره جیم را به خاطر آورد.

برداشت: عهد من را شکستی و بهانه آوردی. می‌دانی که شکستن عهد، گناهی بزرگ است.

برداشت: دیگر عذر و بهانه نیاور، چون شکستن عهد و پیمان برای زیبا رویان همیشه یک سنت قدیمی بوده است.