شمارهٔ ۱۶۰ - پیام به آشنا

برداشت: با چشمانم پیامی فرستاده‌ام و مانند کتابی با درد دل و احساسات عمیق، آن را به تو می‌رسانم.

برداشت: به دوستان نزدیکم از وضعیت عشق و محبت خودم در این شهر بیگانه خبر می‌دهم.

برداشت: در اینجا افرادی که درد و رنج زیادی را متحمل شده‌اند، بیشتر از همیشه هستند و من به هر یک از آن‌ها سلام و درود می‌فرستم.

برداشت: من به شاه زیبایانی که در دل دارم سلام و درود می‌فرستم، حتی اگر خودم از دردی عمیق رنج می‌برم.

برداشت: به سمت حسام، از روی ارادت و احترام، پیام سلامی را ارسال می‌کنم که از دریا و خشکی عبور کرده است.

برداشت: خندیدن دیگران به نادانی من جای تعجبی ندارد، چون من میوه‌ای شیرین همچون خرما را به سمت جدایی می‌فرستم.

برداشت: من گوهر ارزشمندی را به عمق دریا می‌فرستم و به سرزمین شکر نیز شکر می‌فرستم.

برداشت: اما چاره‌ای نیست، زیرا در دیار غربت، به سوی دوست داستان سفرم را می‌فرستم.

برداشت: از مکانی که غم و اندوه در آن حاکم است، مانند یعقوب که به خاطر فقدان فرزندش ناراحت بود، من هم به سوی پسرم توشه و نامه‌ای می‌فرستم.

برداشت: از نامه‌ات چشمان این پیر روشن شد و من سپاسگزاری خود را با نور دید تو به تو می‌فرستم.

برداشت: من سلامی پر از ارزشی که همچون گوهر است، به ابروی مردانه‌ات می‌فرستم.

برداشت: در صبح روشن و زیبای تو، با نیکوکاری نسیم صبحگاهی سلامی می‌فرستم.

برداشت: تو به من نوری بخشیدی و من شعری زیبا به خاطر درخشندگی تو می‌سرایم.

برداشت: اینک دلم را که خسته است به سوی تو می‌فرستم، و همچنین تن خسته‌ام را تحت تاثیر شراب می‌فرستم.

برداشت: به بالای زندگی تو دعاهایی را که مانند پرنده‌ای در آغوش بال خود دارم، می‌فرستم.