شمارهٔ ۱۵۸ - تشبیب و بهاریه

برداشت: بهار فرا رسیده و زمان شادی و نشئه است، اما تو کجایی ای زیبا، با قامت بلند و اندام نازک؟

برداشت: بنفشه با سر زلف خمیده نمایان شد، کجایی که سر زلف تو، برای من مانند غلامیست.

برداشت: به‌پا شو که زمان خوشحالی و شادابی فرارسیده است و باید از این لحظه لذت ببری، بله در این وقت.

برداشت: چمن به خاطر خوشی بهار زیبا و تازه شده است و همه چیز در دنیا تحت تأثیر بهار اردیبهشت قرار گرفته است.

برداشت: اردیبهشت ماه فرا رسیده و طبیعت به زیبایی بهشتی خود را نشان داده است. چمن و گل‌های باغ نیز شبیه بهشتی پر از نعمت و آرامش شده‌اند.

برداشت: از باران‌ها، دشت پر از صدها جویبار می‌شود و از گل‌های لاله، باغ پر از صدها جام رنگین می‌گردد.

برداشت: بهاری برپا شده و آهوها در کنار گل‌های لاله در حال چریدن هستند، و در میان سبزه‌های تازه، ظاهراً زندگی و شادی در جریان است.

برداشت: دل‌ها به قدری به زیبایی‌های بوستان جذب می‌شود که مانند نمازگزاری که به سمت امام می‌رود، به سوی باغ کشیده می‌شوند.

برداشت: همانند زاهدی که در لباس سفید پنهان شده است، درخت بادام در فصل شکوفه‌زنی به زیبایی خود جلوه‌گر شده است.