شمارهٔ ۱۵۰ - تشبیب

برداشت: ای کسی که بر گل سرخی نشانی از خال سیاه داری و زعفران خوشبو بر صورتت نشسته است.

برداشت: تو مانند هیچ‌کس دیگر نیستی، هیچ‌چیز نمی‌تواند با زیبایی و دلربایی تو مقایسه شود. چشمانت همچون چشمان زیبا و تاریک آهو، دل را می‌لرزاند و مجذوب می‌کند.

برداشت: این شعر به زیبایی و ظرافت زلف معشوق اشاره دارد. شاعر از دست محبت‌آمیز و دقت در آرایش موهای او حرف می‌زند و تأکید می‌کند که زیبایی او را بدون نیاز به ابزار خاصی، با دقت و هنر خاصی به نمایش گذاشته است. به نوعی شاعر به خوش‌تراش بودن و فریبندگی زلف او اشاره می‌کند.

برداشت: از حرف جیم، نشانه‌های زیادی از زیبایی و ظرافت وجود دارد که دل عاشقان را به لرزه در می‌آورد. و از حرف دال، گره‌ها و بندهایی در دل کسانی که پاک و برگزیده‌اند، ایجاد می‌شود.

برداشت: ای خورشید وجودم، مانند هلال ماه شوال، که برآمده است، من بدون تو از قد و قامت خود چیزی ندارم.

برداشت: احساس من به خاطر بوسه تو تغییر کرده است. از قبل با شراب، حالت خود را دگرگون کرده بودم.

برداشت: قبلاً به مسجد و محراب می‌رفتم، اما حالا دیگر فقط به در خانه‌ی مطرب و قوال می‌روم.

برداشت: آن شخصی که شب و روز در هر گوشه و کوچه‌ می‌رفت و جمعی از پی‌اش بودند، دیگر رفته است.

برداشت: بیا ای دوست، به من شراب بده، چون دیگر توانایی ندارم که از این بیشتر به کارها و روزهای تلخ و سخت گذشته فکر کنم و حال و روزم را تغییر دهم.

برداشت: در اینجا منظور این است که با توجه به زیبایی و جذابیت تو، شیشه‌ای پر از شراب را در پیش بگذار که همچون آتش سوزان، بیشتر از آتش ذاتی خود می‌درخشد و شعله‌ور است.

برداشت: در چین تصویر تو را به عنوان یک مجسمه زیبا ساختند و مردم آنجا به خاطر زیبایی ات، آن تصویر را مورد پرستش قرار دادند.

برداشت: هر چه خوب و نیکو باشد، از دیدن چهره‌ات زیباتر نیست.