شمارهٔ ۱۴۷ - صفت هلال و اسب

برداشت: وقتی که رنگ شفق آسمان را سرخ کرده، به نظر می‌رسد که شاه بر اسبش آماده رزم شده و به راه افتاده است.

برداشت: شب، به آرامی پرده‌اش را کنار زد و چهره‌ی زیبای حوری سپید را از زیر پنهان خود بیرون آورد، در حالی که تصویر دیو سیاه همچنان مخفی مانده بود.

برداشت: خورشید پنهان شد و هلال عید در آسمان نمایان گشت، شبیه ابروی زیبای کسی با چهره‌ی دلربا.

برداشت: وقتی بادرنگی تازه از شاخه بیرون آمده، نیمی از خود را در میان برگ‌ها پنهان کرده است.

برداشت: گفتی که یک نهنگ در آب پنهان شده و فقط نیمی از سرش که دندان دارد، بالا آمده و دیده می‌شود.

برداشت: شخصی شبیه به جنگجویی که از ترس دشمنان، شمشیرش را انداخته و از میدان نبرد فرار کرده است.

برداشت: صید از دستان صیاد به سرعت رنگ می‌گیرد و در دل دشت، شاخی که به آن رنگ زده شده، بر زمین افتاده است.

برداشت: یا خادمی که دوستی زرین برای وزیر شرق خداوند فرهنگ با زحمت فراهم کرده‌ای.

برداشت: به مرکبی که من به درگاه تو تقدیم کردم، خوشا به حال او که پویایی تازه و جلالی حیرت‌انگیز دارد.

برداشت: در دشت، گوزن به آب می‌زند، همانطور که نهنگ به دل دریا می‌رود.

برداشت: انسانی با ظاهری نرم و لطیف همچون پارچه‌ای زیبا دارد، در حالی که احساسات و درون او محکم و استوار مانند شاخه‌ای قوی است.

برداشت: قبل از اینکه تیر به هدف برسد، اگر تو به سمت هدف تیر رها کنی، تیر بر دوش تو خواهد بود.