شمارهٔ ۱۴۲ - به یکی از دوستان

برداشت: ای زیبایی، ای دل شکسته! دوستانت را به خاطر جدایی‌ات آزار نده و بر دل عاشقان درد نریز.

برداشت: اگر به درون خود نگاه کنی و قلبت را ببینی، متوجه می‌شوی که محبت و ارادت دوستانت همیشه از قبل در وجودت وجود داشته است.

برداشت: دوستت را به خاطر بازیگوشی و فریب دادن ناراحت نکن و دل آن‌هایی که غمگین و دل‌شکسته‌اند را بیشتر نازک‌تر نکن.

برداشت: در زمان وصال تو، اهالی هنر و ذوق به نشاط و شادی مشغول بودند، اما جدایی تو باعث شد که ذهن و خاطر آن‌ها به شدت آشفته و پریشان شود.

برداشت: می‌گویند که از آن لب شیرین، حتی اگر تلخی هم گفته شده باشد، تلخی به شیرینی‌ات نمی‌چسبد و به هیچ‌وجه تأثیر نمی‌گذارد.

برداشت: باشه، فرض می‌کنیم کسی از نوعی شیرینی و خوشمزگی لذت برده، اما ما نباید از این موضوع ناراحت باشیم یا به آن خمیده شویم. زندگی در این زمینه نباید ما را به هم بریزد یا نگران کند.

برداشت: نفس حسود به هر دروغی چنگ می‌زند، در حالی که آدمی که درگیر حسرت و کینه است، به هر چیز بی‌ارزشی چنگ می‌زند.

برداشت: در یک شب که من بیمار بودم، کسی برای عیادت از من نیامد. در واقع، عیادت دوستان از یکدیگر هیچ اشکالی ندارد و این کار به هر باور و دینی که باشند، نیکوست.

برداشت: در این مکان، دلی ناامید و چند گل و کتاب وجود دارد و در گوشه‌ای، ظرفی زرد رنگ با هشت زینت گذاشته شده است.

برداشت: آن معشوق کوچک با نغمه‌ی بم و زیر، با ذکر "یا مجیر" به شدت سرگرم کار خود بود.

برداشت: بیت به توصیف شخصی می‌پردازد که از نظر روحی سبک و آزاد است، اما به خاطر ویژگی‌های تلخ و خاص خود دچار بیگانگی و فاصله با دیگران شده است. او از سلیقه و ذوق خود دور است و نمی‌تواند با افرادی که به زیبایی و هنر علاقه‌مند هستند ارتباط برقرار کند. این شخص از جمع‌های مد روز و اهل ذوق دوری می‌کند و در عین حال دلتنگی و غمگینی را در دل خود حس می‌کند.

برداشت: اگر به آهنگ و موسیقی علاقه‌مندی، آن‌ها را با خود بیاور، اما بدون سبیل و ریش!