شمارهٔ ۱۴۱ - تغزل

برداشت: دل من در دستان زیبایی او رفته و آن چهره او مانند ماه درخشان است.

برداشت: نسرین زیبایی چشمگیری دارد و موهایش مانند سوسن سفید و لطیف است. من عاشق نسرین و زیبایی موهایش هستم.

برداشت: عشقی وجود دارد که با هم متفاوت است و این عشق با نوعی نگرش و محبت خاص همراه است.

برداشت: دل به زیبایی او باخته و چشمانم به تماشای آن حیران مانده‌اند.

برداشت: پادشاهی که بر عرش نشسته، از همان ابتدا با خوبی و زیبایی درهم آمیخته است.

برداشت: مادر او از زنان بهشتی است و محل زندگی‌اش در بهشت، با زیبایی و آرامش خاصی همراه است.

برداشت: امروز در مسیر حرکت کسی را دیدم که دل‌های مردم را به درد آورده بود.

برداشت: زنی به راه افتاده با دامن بلندی که گروهی به دامنش چنگ زده‌اند و او را دنبال می‌کنند.

برداشت: بسیاری از جان‌ها و دل‌ها به خاک افتاده‌اند، در برابر مژه‌ای که تیر عشق را پرتاب می‌کند.

برداشت: از بین رفتن و غیبت انسان‌های عزیز باعث شده که خیابان‌ها و کوچه‌ها به مانند کعبه، بی‌روید و خالی شوند.

برداشت: من هم به اینجا آمده‌ام تا شاید بتوانم یک خوشه از محصول او را بردارم.

برداشت: از چشمانم به خاطر دل شکسته‌ام اشک‌های زیادی ریختم، چون که در برابر زیبایی‌اش نتوانستم خودداری کنم.

برداشت: او از کنار من گذشت و به من نگاه نکرد؛ تا زمانی که اینگونه بود، دیدارش همین‌طور بود.

برداشت: دل من به خاطر او ناله و فریاد می‌کند، با این که صدای ناله‌اش چندان زیبا نیست.

برداشت: بنده‌ای که به درگاه خداوند پناه می‌برد، چه فایده‌ای دارد که ناله و زاری کند.