شمارهٔ ۱۳۸ - بهاریه و تشبیب

برداشت: به زیبایی موی این معشوق هندی نگاه کن، یکی از پیچ و تاب‌هایش به سادگی شبیه پرنده‌ای است و دیگری همچون عطر خوشی است که در فضا پخش شده.

برداشت: موهای او دو خاصیت دارند که بر جان و دل من تأثیر می‌گذارند: یکی مرا به شدت می‌بندد و دیگری همچون زنجیری اطراف وجودم را محاصره می‌کند.

برداشت: من شگفت‌زده‌ام از آن دل که در بر دارد دو چیز؛ یکی از آهنی خشن و دیگر از حریر نازک و لطیف.

برداشت: دستیار من با چهره‌ای دل‌فریب و موهایی زیبا نزد من آمد؛ مانند لیلی که در تاریکی است و مانند ماه روشن و درخشان.

برداشت: بیایید کنار هم بنشینیم، یکی از ما در رنج و سختی است و دیگری در گرفتار عشق.

برداشت: به خودم پاسخ دادم، و این باعث شد که دل و جانم بی‌تفاوت نباشند؛ یکی از این دو حالت به خاطر دنیا و جاذبه‌های آن و دیگری به خاطر آسمان و عناصر اولیه است.

برداشت: چشم و صورتم از زحمت و سختی به دو رنگ متفاوت درآمده است؛ یکی مانند نقره و دیگری مانند طلا.

برداشت: به سمت باغ برو، چرا که در آنجا دو نوع زیبایی وجود دارد؛ یکی از گل نسرین و دیگری از نگاه تیر.

برداشت: در باغ و پارک‌ها، می‌توانی یک گالری زیبا دید که یکی مملو از عکس‌ها و دیگری پر از نقاشی‌هاست.

برداشت: درختی بر درختان عظمت با معجزه‌ای که مظهر قدرت خداوند است، وجود دارد که یکی از شخصیت‌هایش موسی و دیگری داود است. یکی از این دو بر شاخ درخت قرار دارد و دیگری کنار آب‌های زلال و آرام دریا، در حال که هر دو نمایانگر عظمت و اثرگذاری خدای بزرگ هستند.

برداشت: باران بهاری و آبگیر در یکجا جمع می‌شوند و هر دو به یکدیگر وابسته هستند؛ همچنان که زیبایی و جاذبه در یک حلقه به هم پیوسته‌اند و فشرده‌اند.

برداشت: شکوفه‌های شقایق و گل‌های سرخ را به باغ و دشتی می‌برند، یکی از تاج مرجان و دیگری از چوب عود به عنوان تخت و صندلی استفاده می‌شود.

برداشت: رعد به شدت ناله می‌کند و برق درخشان می‌تابد؛ یکی مانند جان است که در مقابل دیگری قرار دارد و دیگری مانند شمشیری از امیر است.