شمارهٔ ۱۳۷ - تغزل و تشبیب

برداشت: باد رایحه‌ای از مشک را در آغاز شب به همراه آورد، گویی که آن دو زلف خوش‌خواب و گره‌خورده از آن گذر کرده‌اند.

برداشت: اگر شب به پایان برسد، نسیمی می‌تواند زلف‌های مشکی را به آرامی بالا ببرد.

برداشت: می‌دانم که در زمینه‌های مختلف تدبیر و چاره‌سازی‌های زیادی وجود دارد، اما در عشق، هیچ راه و تدبیری نمی‌دانم.

برداشت: خوشمزگی و زیبایی خلخال و کشمیر را ستایش می‌کنند، و این همه نشان‌دهنده‌ی این است که کارهای دنیا بر اساس خیر و نیکی است.

برداشت: زیرا که هیچ کس به زیبایی تو وجود ندارد، نه در بهشت و نه در زمین.

برداشت: جز به دنبال شکار، کسی به من نگاه نمی‌کند. دل من به خاطر زیبایی موی تو به دام افتاده است.

برداشت: تو مانند سرو بلند و زیبا هستی و شبیه به ماه روشنایی می‌بخشی. همچون خورشید درخشانی که بر ماه حلقه‌ای از زیبایی و جذابیت می‌زند.

برداشت: گفتم تو مانند ماهی و تمام زیبایی‌هایت را نادیده گرفتی. گفتم تو همچون سرو هستی و به شدت بزرگی و ارزش تو را کوچک شمردم.

برداشت: این جمله به این معنی است که من خودم را در گفتاری که به دیگران گفتم، اشتباه می‌بینم و از آن عذرخواهی می‌کنم. امیدوارم که این عذرخواهی از جانب من پذیرفته شود.

برداشت: خداوند توانایی بخشش و پوشاندن خطاها را دارد و این دو ویژگی از بهترین صفات یک فرمانروا به شمار می‌آید.