شمارهٔ ۱۲۶ - تغزل و بهاریه

برداشت: ای بهار با روی باز و زیبا، از تو درخواست می‌کنم که شراب سرخ بیاوری و نبید سرخ را نیز فراهم کنی.

برداشت: بهار فرا رسید و گل سنبل از کنار آب بیرون آمد. بوی زلف تو، ای نور روشنی‌بخش دل‌ها، در فضای بهاری احساس می‌شود.

برداشت: از تو ای بهار که با زیبایی و عطر خود فرامی‌خوانی، انتظار نداشته باش که تعجب کنی از اینکه من بارها درباره‌ات صحبت کرده‌ام.

برداشت: بهار دنیا فقط یک روز بیشتر از دو روز خوشحال نیست، اما همیشه بهار چهره تو را شاداب و خوشحال می‌سازد.

برداشت: هیچ کس در هیچ مکان و دیاری مانند تو وجود ندارد که دوزخی باشد و حسادت را به بازیگران چهره‌دراز نداشته باشد.

برداشت: بهار زمانی است که نوازندگان چنگ و رود می‌نوازند، زمانی که میخوارگی و لذت از شراب در اوج خود است.

برداشت: بهار وقتی زیباست که درختان و گل‌ها وجود داشته باشند، و زیبایی‌های آن بدون حضور معشوق و دلداده بی‌معنی است.

برداشت: نگذار به سرعت حرکت کنی و از باغ و زیبایی‌های بهار دور شوی، اگر می‌خواهی بروی، پس اجازه نده که با این حالت بروی.

برداشت: چهره‌ات را بپوشان و احتیاط کن، زیرا در مسیر حرکتت، افراد بسیاری از مردان و زنان به تماشای تو ایستاده‌اند.

برداشت: از چهره‌ات دور نشو و نگذار که چشمانم به خاطر غم از دست دادن تو رنگین به خون شود.

برداشت: تو بهار زندگی منی و چشمانم همچون ابر بهاری، همیشه بر تو می‌بارد. هر جا که بهار باشد، این بارش ادامه دارد.

برداشت: از دوری چهره تو، ای معشوق زیبا، رنج می‌برم و از درد و سختی فراق تو، ای نگار ارجمند، در عذاب هستم.

برداشت: در دشت، چشمانم را پر از اشک کرده‌ام و از این دل‌تنگی به دریا اشک می‌ریزم.

برداشت: من به شدت گريه می‌کنم و کسی به من چیزی نمی‌گوید، کاش دلی شجاع داشته باشم تا بتوانم احساساتم را بریزم و اشک‌هایم را پنهان نکنم.

برداشت: من چنین می‌نگرم که گریه کردن در این حالت خطاست و این نوع گریه به عهد خواجه، نیکو نیست و زیاد گریه کردن نیز مناسب نیست.