شمارهٔ ۱۲۵ - لغز

برداشت: این بیت به یک درخت سرو اشاره دارد که هنوز به نتیجه نرسیده و بار ندارد، اما از بهترین صفات و زیبایی‌های خاص برخوردار است. در واقع، این درخت نماد کمال و زیبایی است که به تازگی شکوفا شده و به خاطر ویژگی‌هایش توجه جلب می‌کند. در اینجا، ایزد به عنوان منبع زیبایی و کمال طبیعت یاد شده که این درخت از او تاثیر گرفته است.

برداشت: در بهار، شادابی و زندگی جریان دارد و در پاییز، گاهی به نظر می‌رسد که آن حالت شاداب از دست رفته است. اما در واقع هر زمان، زیبایی‌ها و ویژگی‌های خاص خودش را دارد و می‌تواند حواسی خوشایند به انسان منتقل کند. در هر فصل، تغییرات و زیبایی‌هایی وجود دارد که باید به آن‌ها توجه کرد.

برداشت: سروبن خود همچون درخت سرو است، اما اگر روی آن نگاه کنی، سروهای زیبا و خوش‌تیپی را می‌بینی که بر فراز آن ایستاده‌اند.

برداشت: سرو با آب بلندی و بزرگی خود را به اوج می‌رساند، در حالی که این موجود پایین‌قد تنها در آب کم عمق و بی‌ارزش به زوال می‌رسد.

برداشت: چشم‌ها وجود دارد، اما وقتی که مردم خواب‌اند، او همیشه بیدار است.

برداشت: حتی اگر هزاران نفر بر درخت سرو بنشینند، باز هم برای این سرو که در آن نشسته‌ام، هزاران نفر دیگر وجود دارند.

برداشت: اگر آن سرو در روز نوروز، محلی برای پرنده‌های خوش‌صدا باشد، می‌تواند به زیباترین آوازها بپردازد.

برداشت: سرو به خودی خود در هر فصل از سال، چه بهار باشد و چه پاییز، و در شب و روز، آواز می‌خواند و زیبایی خود را به نمایش می‌گذارد.

برداشت: اگر چکاوک و بلبل و سار بر آن سرو بی‌فایده شب و روز نشیند، به چه کار می‌آید؟

برداشت: این شعر به این معناست که بلبلان (که نماد عشق و شور و شعف هستند) هیچ راهی برای ابراز احساسات و زیبایی‌های خود ندارند جز اینکه از کسی همچون محمد مختار پیروی کنند. به عبارتی دیگر، این بلبلان به شدت تحت تاثیر و هدایت او قرار دارند و بدون او نمی‌توانند به طرز مطلوبی ابراز وجود کنند.

برداشت: اگر از آن سرو که در باغ‌ها روییده است، بگذری، خواهی دید که زیبایی‌ها و ارزش‌ها بسیار بیشتر از هزار تا هستند.

برداشت: در گلستان، از این درخت سرو ارزشمند، بیشتر از دو بار میوه نمی‌رسد.

برداشت: اگر کسی جز شاخ و برگ و میوه درختان را نبیند، به درختانی مانند سرو و بید و چنار نخواهد رسید.

برداشت: این متن به این مفهوم اشاره دارد که اگرچه درختی با شاخ و برگ فراوان به بار نشسته، اما هنوز هم نمی‌توان به راحتی دیداری یا ارتباطی با آن برقرار کرد. به عبارت دیگر، ممکن است ظاهراً پیشرفت یا رونق زیادی وجود داشته باشد اما در عمل، باز هم برخی از موانع برای ارتباط یا دسترسی وجود دارد.

برداشت: برگ و باری بر او بود که باعث می‌شد نور در چشمان عالمان بدرخشد و دل‌های بینا را روشن کند.

برداشت: برگ‌های او ثمره‌ای از وجود اوست و بار مردم به دین و معرفت، نعمت‌ خداوند است.

برداشت: ای پسر، این سخنی که گفتم را خوب بخوان و نام او را به من بده.

برداشت: اگر حالا او را به من معرفی کنی، باید زحمت بکشم تا بتوانم او را به کار بگیرم!

برداشت: من این شعر را بی‌درنگ و در لحظه‌ای که به گرمابه‌ای می‌رفتم سرودم.

برداشت: طالع عاشق به شدت تیره و نامساعد است، مانند وعده‌های دلبر که همواره ناپایدار و سست هستند.

برداشت: شعر ضعیف خود نشان‌دهنده این است که اگر تو قول محکم و استواری نداری، به اعتبار آن نمی‌توانی استناد کنی.

برداشت: چون من به راحتی آن را سرودم، خود به سادگی و راحتی به معنی و بیان درآمد.

برداشت: شعر باید لطیف و روان باشد، نه سنگین و پیچیده و سخت.