شمارهٔ ۱۱۴ - بهاریه

برداشت: گل به من خبر داد که نوروز هفتهٔ آینده می‌رسد.

برداشت: به من گفتند که به سمت شمال برو، چون من هم قصد دارم به آنجا بروم.

برداشت: وقتی از کارهای نیمروز فارغ می‌شوم، با شتاب به سوی سرزمین باختر می‌روم.

برداشت: به اردوگاه اسفندیار برو و به میهمانی زرتشت معروف برو.

برداشت: از من برای سرزمین و دیار نفعی نیست، و خبری از من به سمت هر گلستان نمی‌رسد.

برداشت: بگو که آفتاب هیچ نشانی از خاطرات غم‌انگیز گذشته را به جا نگذارد.

برداشت: آن باد هر گونه زباله و گیاهان بی‌ارزش را از کوه و دشت پاک می‌کند و به دور می‌ریزد.

برداشت: همان ابر بوی خوش عطرهای گلاب، مشک و عطرهای دلپذیر را به سوی ما می‌پاشد.

برداشت: به نرگس بیمار بگو که در برابر سرما و سختی‌های زمستان آگاه باشد و بیش از این از آنچه می‌تواند بترسد.

برداشت: کسی که به عدالت من اطمینان دارد می‌تواند در هر باغ و زیر هر درختی راحت و آسوده زندگی کند.

برداشت: می‌توان از هر مسیری عبور کرد و به هدف رسید، به شرطی که با دقت و زیبایی پیش برویم و از امکانات خوب استفاده کنیم.

برداشت: حالا که بهار شادی‌بخش فرارسیده است، من از گل، درخت سرو و سمن بوی خوش صبحگاهی را استشمام می‌کنم.

برداشت: به باغ می‌روم و جشنی برپا می‌کنم، پر از شادی و خوشحالی.

برداشت: به بلبل خاموش بگو که به پا خیزد و یک شعر زیبا و دلنواز بگوید.

برداشت: پس از دو یا سه هفته، گلی سرخ خواهد روید که چهره‌اش یادآور سفر و دوری است.

برداشت: چهره‌اش همچون چهره‌ی زوار شاه طوس است و او از نسل پاک پیامبر است.

برداشت: ماه درخشان پیامبری که نامش زبانزد خاص و عام است، مانند ماه و خورشید درخشان و شناخته شده است.

برداشت: اگر در پی زندگی دنیوی هستی، به سوی خداوند برو و اگر به دنبال آخرتی، نیز به او راه پیدا کن.

برداشت: بر سر سفره‌ی پرنعمت او، خوشبختی و نعمت‌های دو جهان برای ما فراهم است.