شمارهٔ ۱۱۲ - بهاریه

برداشت: ابر تیره در دشت باران می‌بارد و در کوه، صدای خندهٔ کبک نر به گوش می‌رسد.

برداشت: خورشید زرد مانند تاجی از دارایی، و ابرهای تیره مانند پرچم اسکندر به نظر می‌رسند.

برداشت: بر روی گل یاسمین تاجی از خاقانی است و بر دوش درخت نارون، زبانی از قیصر وجود دارد.

برداشت: قمری، با خوشحالی و شوق، بربط (سازی) بلبل را به صدا درآورده و یکی از نوازندگان خوش‌ذوق در حال نواختن و به نمایش گذاشتن هنر خود است.

برداشت: نسرین گلی است که موهای خود را بسته و در دستش جامی مانند گل لاله دارد.

برداشت: نوروز با شادی و بزرگواری به اوج رسید و بهار، زیبا و دل‌انگیز، در راهش نمایان شد.

برداشت: این شخص یک نماد برای اجتماع و جشن است، در حالی که آن شخص دیگر نماد طبیعت و زیبایی های دشت و درختان است.

برداشت: آن مهمانی را چون کشمیر زیبا می‌سازد و این باغ را مانند کشمر (که به نیکی و زیبایی مشهور است) می‌آراید.

برداشت: هر صبح، نسیمی به آرامی می‌وزد و از روی گل‌ها به لطافت، پوشش را برمی‌دارد.

برداشت: گل، از شرم به شکلی زیبا و دل‌نواز می‌خندد، مانند عروس که به شوهرش نگاه می‌کند.

برداشت: چندین گل بر روی خاری می‌خندد و وقتی آفتاب از سمت شرق طلوع می‌کند، زیبایی بیشتری پیدا می‌کند.

برداشت: مانند کودکان که به‌خنده می‌افتند و مادرشان آماده‌ی پذیرش و نوازش آن‌ها می‌شود.

برداشت: قارون هر کاری که در پنهان انجام داد و ثروت فراوانی جمع کرد، اکنون از خاک برمی‌خیزد و حقیقتش روشن می‌شود.

برداشت: زمرد از دریاچه هامون به دست می‌آید و مروارید نیز در عمق دریاها به وجود می‌آید.

برداشت: وقتی بخشی از شب سپری می‌شود، باغ پر از گل‌های شکوفه می‌شود مانند اینکه آسمان پر از ستاره است.

برداشت: ابرها از کوه همچون صدای طبل در میدان جنگ به صدا درمی‌آیند.

برداشت: هر صبح که آفتاب طلوع می‌کند، برف از بالای کوه‌ها به سمت پایین می‌چکد و این همانند خنجر زدن آفتاب به برف است.

برداشت: هر بار که از میان خود زمینی تأثیرگذار و درخشان بیرون می‌آید، از ترس خویش فریاد می‌زند و صدا می‌کند.

برداشت: به نظر می‌رسد که دل کافر در روز جنگ از ترس شمشیر شاه به گریه و زاری افتاده است.

برداشت: حیدر، که لقب امام علی (ع) است، در میدان‌های نبرد بدر و صفین حاضر بود و به عنوان یاریگر پیامبر عمل می‌کرد و از قدرت الهی برخوردار بود.