شمارهٔ ۱۰۱ - تغزل

برداشت: من قلبم را به او داده‌ام تا یک بوسه از آن دلبر بگیرم، و اگر دوباره قلبی بدهم، او نیز بوسه‌ای دیگر خواهد داد.

برداشت: وقتی هیچ دلی جز دل خودم ندارم، تمام وجودم را می‌دهم تا شاید کسی دوباره بوسه‌ای از آن سنگ سرخ زیبا به من بدهد که جانم را nourishes می‌کند.

برداشت: اگر برای یک بوسه، سیم و طلا بدهم، به خاطر زیبایی کسیست که اگر کسی برای همان بوسه، سیم و طلا بپردازد.

برداشت: اگر من به او از دارایی و ثروت بیشتر بپرسانم، باز هم او با بوسه‌های بیشتری به من پاسخ خواهد داد. این نشان می‌دهد که محبت و عشق او با چیزهای مادی قابل مقایسه نیست و ارزش واقعی در احساسات و عشق او نهفته است.

برداشت: اگر او از لب و دندانش همچون جواهرفروشی می‌فروشد، پس چرا به من مرجان می‌دهد و گوهری به من نمی‌دهد؟

برداشت: اگر آن لعل او طعم شیرینی شکر را نداشته باشد، پس چرا مانند شکر، جلوه‌گری می‌کند و حس شیرینی را به ما می‌دهد؟

برداشت: اگر موی او بوی مشک‌تر نداشته باشد، پس چرا هنگامی که بوی او را حس می‌کنم، بویی شبیه مشک می‌دهد؟

برداشت: اگر ماه آن چهره زیبا را ببیند، در نیمه شب باید بر آن چهره زیبا بوسه بزند.

برداشت: چشم او با نگاهش مثل یک خنجر می‌زند و باعث می‌شود که مردم به خاطر زیبایی‌اش دچار درد و رنج شوند. ای یارا، چه کسی می‌تواند به این سرنوشت تلخ پایان دهد؟

برداشت: دلبر من که نامهربانی می‌کند، در نهایت چه کسی است که دلش را به این دلبر نامهربان بسپارد؟

برداشت: روز و شب به رغم من، رقیب در آغوش می‌گیرد، اما وقتی من به سراغ او می‌روم، در واقع جای من به او می‌رسد.

برداشت: نه با دست‌های نقره‌ایش مرا در آغوش می‌گیرد و نه با موهای مشکی‌اش برایم آرامش و آسایش فراهم می‌کند.

برداشت: اگر بخواهم از او بوسه‌ای بگیرم، نباید انتظار داشته باشم که رایگان به من ببخشد؛ بلکه باید به پاس ستایش و تمجید از او، چیزی در مقابلش تقدیم کنم.

برداشت: سال‌ها با کمر خمیده زیر بار دوران، منتظر است تا شاید یک بار بر خاک حیدر، یک بوسه بزند.

برداشت: این بیت به این معناست که باید تلاش کرد و خود را با شرایط جدید وفق داد، زیرا تغییرات و تحولات همواره در حال رخ دادن هستند.

برداشت: من همسر شاعری نیستم که بدون قرارداد و بدون هیچ تعهدی، به راحتی خلاقیت و نبوغ خود را هر لحظه به چندین نفر ارائه دهد.

برداشت: من شاعر معروف خراسان هستم و وقتی فکر و اندیشه‌ام را به نوشتن می‌آورم، مانند کشتی‌ای که در دریای شعر حرکت می‌کند، حس و حال جالبی پیدا می‌کنم. اندیشه‌هایم مانند لنگری هستند که این کشتی را ثابت نگه می‌دارند.

برداشت: اگر معزی این شعر من را می‌دید، حتماً می‌پرسید که آن آب چیست که باعث می‌شود چهره‌اش رنگ آتشین بگیرد؟